Światło w lodówce działa, ale agregat się nie uruchamia – dlaczego?

Dlaczego światło w lodówce nie mówi nic o sprężarce?

Warto zacząć od rozbrojenia najczęstszego nieporozumienia, bo od niego zależy cała dalsza diagnostyka. Oświetlenie komory chłodziarki jest zasilane bezpośrednio z sieci przez wyłącznik drzwiowy, czyli mały styk wciskany przez zamykane drzwi. Ten obwód nie przechodzi przez termostat, nie przechodzi przez przekaźnik rozruchowy i w większości konstrukcji nie ma nic wspólnego ze sterowaniem sprężarką. Żarówka lub pasek LED zapalają się zawsze, gdy urządzenie ma napięcie i drzwi są otwarte.

Sprężarka natomiast siedzi na końcu znacznie dłuższego łańcucha. Napięcie musi przejść przez termostat lub moduł elektroniczny, potem przez przekaźnik rozruchowy, potem przez zabezpieczenie termiczne, dopiero na końcu trafia do uzwojeń silnika. Wystarczy, że jedno ogniwo tego łańcucha zawiedzie, a agregat stoi. Światło pozostaje niewzruszone, bo jest zupełnie gdzie indziej.

Konsekwencja praktyczna jest taka, że sprawdzanie gniazdka, przedłużacza czy bezpiecznika ma sens tylko wtedy, gdy lampka nie działa. Jeśli się świeci, zasilanie jest w porządku i te kroki można pominąć. Sporo czasu marnuje się na przekładanie wtyczek do innego gniazdka w sytuacji, w której wynik jest z góry znany.

Jest jeden wyjątek wart odnotowania. Przy poważnie zaniżonym napięciu w sieci, na przykład na końcu długiego przedłużacza obciążonego innymi urządzeniami, LED zaświeci się bez problemu, a sprężarka nie zdoła wystartować, bo do pokonania momentu rozruchowego potrzebuje pełnego napięcia. Objawem będzie wtedy charakterystyczne buczenie przerywane co kilkanaście sekund. Sytuacja rzadka w normalnym mieszkaniu, częsta w garażach, altanach i lokalach z prowizoryczną instalacją.

Jak odróżnić awarię od normalnej przerwy w pracy?

Zanim ktokolwiek zacznie odkręcać tylną osłonę, trzeba wykluczyć scenariusz najbardziej banalny: lodówka wcale nie jest zepsuta, tylko akurat nie ma powodu, żeby chłodzić. Sprężarka w klasycznej konstrukcji pracuje cyklicznie i przerwy trwające od kilkunastu minut do pół godziny są całkowicie normalne.

Test jest prosty i zajmuje kwadrans. Przekręć pokrętło termostatu na maksimum albo ustaw w panelu wyraźnie niższą temperaturę, na przykład z 5 na 2 stopnie. Jeśli agregat ruszy w ciągu kilku minut, urządzenie działa i cała sprawa kończy się na wyregulowaniu ustawień. Jeśli nadal cisza, przechodzimy dalej.

Drugi scenariusz do wykluczenia to cykl odszraniania. Lodówki No Frost co kilka do kilkunastu godzin wyłączają sprężarkę i włączają grzałkę rozmrażającą parownik. Cykl trwa zwykle 20–40 minut i przez ten czas agregat stoi, wentylator też, a wnętrze powoli się ociepla. Osoba, która akurat trafi na ten moment, ma pełne prawo pomyśleć, że lodówka padła. Rozstrzygnięcie: odczekaj godzinę bez otwierania drzwi i sprawdź ponownie. Prawdziwa awaria nie mija sama.

Trzeci scenariusz dotyczy urządzeń świeżo przestawionych albo transportowanych w pozycji leżącej. Olej ze sprężarki potrafi wtedy wypłynąć do układu i zablokować przepływ czynnika. Zalecenie producentów mówi o odczekaniu od 4 do 12 godzin przed pierwszym uruchomieniem, a po transporcie na leżąco bliżej górnej granicy. Uruchomienie od razu nie zawsze kończy się awarią, ale ryzyko zatarcia rośnie wyraźnie.

I wreszcie tryb demo, zwany też trybem ekspozycyjnym albo sklepowym. Urządzenie wygląda na w pełni sprawne, panel świeci, oświetlenie działa, a układ chłodniczy jest programowo odcięty. Fabrycznie służy do prezentacji w salonie. Uruchamia się go określoną kombinacją przycisków i równie łatwo można go włączyć przypadkiem, na przykład podczas czyszczenia panelu mokrą ścierką. W modelach Samsunga i LG na wyświetlaczu pojawia się wtedy zwykle „OF OF”, „O FF” albo „d” i sekwencja cyfr. To nie jest kod błędu, tylko potwierdzenie, że tryb jest aktywny. Wyjście z niego opisuje instrukcja konkretnego modelu.

Czym jest przekaźnik rozruchowy i dlaczego psuje się najczęściej?

Tu dochodzimy do przyczyny numer jeden w lodówkach z klasyczną sprężarką, czyli w większości urządzeń starszych niż kilka lat i w tańszych modelach nadal produkowanych. Silnik sprężarki nie potrafi wystartować sam z siebie. W chwili załączenia rotor stoi, a moment potrzebny do jego rozpędzenia jest kilkukrotnie wyższy od momentu pracy ciągłej. Rozwiązaniem jest dodatkowe uzwojenie rozruchowe, załączane na ułamek sekundy przez element zwany przekaźnikiem rozruchowym.

W nowszych konstrukcjach jego sercem jest pozystor, czyli ceramiczna pastylka o rezystancji rosnącej wraz z temperaturą. Na zimno przewodzi prąd i podaje napięcie na uzwojenie rozruchowe. Po ułamku sekundy nagrzewa się od przepływającego prądu, jej rezystancja skacze o kilka rzędów wielkości i uzwojenie rozruchowe zostaje odcięte. Silnik jest już wtedy rozpędzony i pracuje dalej na uzwojeniu głównym. Cała operacja trwa mniej niż sekundę i jest niesłyszalna.

Pozystor zużywa się przez samo używanie. Każdy cykl to gwałtowne nagrzanie i późniejsze studzenie ceramiki, a materiał tego nie lubi. Po kilku, kilkunastu tysiącach cykli pastylka pęka albo trwale traci przewodność. Efekt: napięcie dociera do sprężarki, uzwojenie główne jest pod prądem, ale bez uzwojenia rozruchowego rotor nie rusza. Silnik stoi pod napięciem i grzeje się jak zwarta cewka.

Dokładnie w tym momencie do gry wchodzi drugi element, umieszczony zwykle w tej samej obudowie: zabezpieczenie termiczne, w warsztatowym żargonie nazywane klikson. To bimetalowy styk, który po nagrzaniu wygina się i przerywa obwód. Po ostygnięciu wraca do pozycji wyjściowej i próba startu powtarza się od nowa.

Stąd bierze się objaw, który słyszy większość osób z tą usterką: klikanie co kilka minut dobiegające z tyłu lodówki, na przemian z krótkim buczeniem lub bez niego. To nie jest odgłos umierającej sprężarki. To zabezpieczenie robiące dokładnie to, do czego zostało stworzone, czyli ratujące silnik przed spaleniem przy nieudanym rozruchu. Sam klikson bywa zresztą winowajcą równie często jak pozystor, bo jego styki po latach się utleniają i przestają domykać obwód.

Praktyczna wskazówka: przekaźnik jest wpięty wprost na kołki sprężarki, po zdjęciu tylnej osłony widać go od razu. Wystarczy pociągnąć, żeby zsunąć. Uszkodzony pozystor często słychać, jeśli potrząsnąć obudową: pęknięta pastylka grzechocze. Nie jest to test rozstrzygający, ale grzechot praktycznie przesądza sprawę.

Ile kosztuje wymiana poszczególnych elementów?

Poniższe kwoty to widełki rynkowe obowiązujące w Polsce, stan na wrzesień 2026. Ceny części dotyczą zamienników dobrej jakości; oryginały producenta bywają dwukrotnie droższe. Koszt robocizny obejmuje typową stawkę serwisu z dojazdem w mieście wojewódzkim.

Jak widać, rozstrzał jest ogromny i sprowadza się do jednego pytania: czy problem leży przed sprężarką, czy w niej samej. Naprawa elementów sterujących mieści się zwykle w przedziale od 200 do 400 złotych łącznie. Wymiana samego agregatu potrafi zbliżyć się do tysiąca pięciuset i to jest granica, przy której trzeba usiąść i policzyć.

Kiedy przyczyną jest termostat, a kiedy elektronika?

To rozróżnienie zależy od tego, jak stara jest lodówka i jak jest zbudowana, więc zacznijmy od identyfikacji. Termostat mechaniczny poznaje się po pokrętle z cyframi od 1 do 5 lub 7, umieszczonym zwykle w komorze chłodziarki. Sterowanie elektroniczne to panel dotykowy lub przyciskowy z wyświetlaczem temperatury.

W wersji mechanicznej termostat jest właściwie zaworem elektrycznym sterowanym ciśnieniem. Wewnątrz znajduje się mieszek połączony cienką rurką kapilarną z czujnikiem przyklejonym do parownika. Rurka jest wypełniona gazem, który przy wzroście temperatury rozpręża się i przez mieszek domyka styk podający napięcie na sprężarkę. Awarie są dwie: przepalone styki albo rozszczelniona kapilara. W drugim przypadku gaz uciekł, mieszek nigdy się nie rozpręża i termostat zostaje na stałe rozwarty.

Test domowy jest zaskakująco prosty. Przy sprawnym termostacie mechanicznym przekręcanie pokrętła przez pozycję wyłączenia daje wyraźnie słyszalne kliknięcie styku. Kompletna cisza podczas pełnego obrotu to mocny argument za wymianą. Ważne: ten test należy wykonywać przy podłączonej lodówce i uchu przystawionym blisko obudowy termostatu, bo dźwięk jest cichy.

Przy sterowaniu elektronicznym termostat nie istnieje. Jego rolę pełni czujnik NTC, czyli termistor o rezystancji malejącej ze wzrostem temperatury, oraz moduł, który tę rezystancję odczytuje i decyduje o załączeniu sprężarki. Uszkodzony NTC potrafi zgłaszać do modułu temperaturę rzędu minus dwudziestu stopni mimo faktycznych plus dziesięciu. Moduł widzi wtedy komorę wychłodzoną poniżej zadanej wartości i nie ma powodu, żeby cokolwiek załączać. Z zewnątrz wygląda to identycznie jak awaria sprężarki, a kosztuje dziesięć razy mniej.

Większość nowszych urządzeń pokazuje w takiej sytuacji kod błędu, choć nie zawsze rzuca się on w oczy. W lodówkach Samsunga to zwykle oznaczenia zaczynające się od litery R lub F z cyfrą, w Boschu i Siemensie kody z literą E, w Whirlpoolu litera z numerem. Kody bywają różne nawet w obrębie jednej marki, więc jedynym pewnym źródłem jest instrukcja konkretnego modelu albo jej wersja PDF na stronie producenta. Numer modelu znajdziesz na naklejce wewnątrz komory chłodziarki, zwykle na bocznej ściance przy dolnej szufladzie.

Moduł sterujący jako przyczyna to scenariusz najrzadszy z tej trójki i jednocześnie najdroższy. Charakterystyczne objawy to brak reakcji panelu na dotyk, wyświetlacz zapalający się fragmentarycznie albo urządzenie, które losowo resetuje ustawienia. Zanim ktokolwiek zamówi nowy moduł za kilkaset złotych, warto zajrzeć na płytkę: rozdęte kondensatory i przypalone ścieżki widać gołym okiem, a naprawa elektroniczna kosztuje ułamek ceny nowej płyty.

Dlaczego w lodówce inwerterowej objawy wyglądają inaczej?

Sprężarki inwerterowe zmieniły obraz tej usterki na tyle, że stosowanie do nich starej wiedzy prowadzi do błędnych wniosków. Warto wiedzieć, z czym się ma do czynienia, zanim zacznie się szukać przekaźnika, którego tam po prostu nie ma.

Sprężarka inwerterowa nie pracuje w trybie włączona albo wyłączona. Jej silnik jest zasilany z falownika, który płynnie reguluje obroty od kilkuset do kilku tysięcy na minutę, dopasowując wydajność do bieżącego zapotrzebowania. Zamiast startować z pełną mocą i wyłączać się po osiągnięciu temperatury, urządzenie pracuje niemal ciągle na niskich obrotach. Stąd deklaracje o niższym zużyciu energii i cichszej pracy, i stąd też fakt, że w takiej lodówce sprężarka bardzo rzadko całkowicie milknie.

Rozruch odbywa się elektronicznie, bez pozystora i bez kliksona. Nie ma więc elementu, który jest głównym podejrzanym w klasycznej konstrukcji, i nie ma charakterystycznego klikania. Zamiast tego pojawia się objaw zupełnie inny: sprężarka próbuje ruszyć, wydaje krótki, wznoszący się dźwięk trwający dwie, trzy sekundy, po czym cichnie. Po chwili powtarza próbę. Falownik wykrywa, że silnik nie osiągnął zadanych obrotów, i przerywa rozruch, żeby uniknąć uszkodzenia.

Diagnostyka takiego przypadku wykracza poza możliwości domowe. Winowajcą bywa sam falownik, uszkodzone uzwojenie silnika albo zablokowany mechanicznie rotor, a rozróżnienie wymaga pomiarów pod obciążeniem. Falownik, w zależności od marki, kosztuje od 250 do 700 złotych i bywa dostępny jako osobna część, co ratuje sytuację, jeśli sama sprężarka jest sprawna.

Dodatkowa uwaga dla właścicieli urządzeń z gwarancją. Producenci obejmują sprężarki inwerterowe wydłużoną gwarancją, najczęściej dziesięcioletnią, czasem dwunastoletnią. Obejmuje ona jednak zwykle wyłącznie sam silnik sprężarki, a nie falownik, nie moduł i nie robociznę. Zdarza się, że część jest wymieniana bezpłatnie, a rachunek za pracę serwisu i tak wynosi kilkaset złotych. Warunki bywają różne, więc dokument gwarancyjny trzeba przeczytać, zanim zadzwoni się z pretensjami.

Po czym poznać, że uszkodzona jest sama sprężarka?

Sprężarka psuje się rzadziej, niż sugeruje potoczna opinia, ale kiedy już padnie, objawy są dość charakterystyczne i wyraźnie różnią się od awarii układu rozruchowego.

Pierwszy sygnał to głuche, niskie buczenie utrzymujące się przez kilka do kilkunastu sekund, bez jakiegokolwiek śladu rozpędzania. Silnik jest pod napięciem i próbuje ruszyć, ale rotor stoi. Po tym czasie zabezpieczenie termiczne odcina zasilanie. Różnica wobec awarii pozystora jest subtelna, lecz uchwytna: przy zepsutym przekaźniku sprężarka zwykle w ogóle nie buczy albo buczy bardzo krótko, przy zatartym silniku buczenie jest wyraźne i przeciągłe.

Drugi sygnał to temperatura obudowy. Sprawna sprężarka podczas normalnej pracy nagrzewa się do temperatury, przy której da się przez chwilę utrzymać dłoń, mniej więcej 50–70 stopni. Korpus, którego nie da się dotknąć przez sekundę, przy jednoczesnym braku chłodzenia, oznacza silnik pracujący w warunkach zwarcia. To nie jest przegrzanie od nadmiaru pracy, tylko skutek awarii.

Trzeci sygnał, najbardziej jednoznaczny, to zapach. Spalone uzwojenie daje charakterystyczną, ostrą woń przypalonego lakieru izolacyjnego, wyczuwalną z tyłu urządzenia. Jeśli ktoś ją poczuje, dalsza diagnostyka jest zbędna i lodówkę należy natychmiast odłączyć od zasilania.

Trzeba jednak uczciwie powiedzieć rzecz, o której warto pamiętać przed wydaniem pieniędzy: potwierdzenie uszkodzenia sprężarki wymaga pomiaru rezystancji uzwojeń między trzema kołkami oraz sprawdzenia izolacji względem obudowy. To pomiar dla serwisanta, nie dla użytkownika, choćby dlatego że przy okazji trzeba wykluczyć uszkodzenie samego przewodu i kilku innych rzeczy. Domowa diagnostyka pozwala postawić hipotezę, nie diagnozę.

Kiedy naprawa przestaje mieć sens?

To pytanie zadaje sobie każdy, kto usłyszał od serwisanta kwotę zbliżoną do ceny nowego urządzenia. Odpowiedź nie sprowadza się do prostego porównania liczb i warto rozłożyć ją na czynniki.

Punkt pierwszy: wiek urządzenia. Sprężarka, która padła po ośmiu latach, zwykle nie jest jedynym zużytym elementem. Uszczelki, wentylatory, styki termostatu i grzałka odszraniania mają zbliżoną żywotność. Wymiana agregatu za tysiąc dwieście złotych w dziesięcioletniej lodówce oznacza świeżą sprężarkę w zmęczonej konstrukcji i sporą szansę na kolejny rachunek w perspektywie roku lub dwóch.

Punkt drugi: klasa energetyczna. Urządzenie z 2012 roku o rzeczywistym zużyciu rzędu 300 kWh rocznie kosztuje przy obecnych taryfach mniej więcej 300 złotych rocznie. Współczesna chłodziarko-zamrażarka o podobnej pojemności zużywa 130–180 kWh. Różnica sięga 150 złotych na rok, więc przez pięć lat sama oszczędność energii pokrywa niemałą część ceny nowego sprzętu. Trzeba jednak dodać uczciwie, że produkcja nowej lodówki też ma swój koszt środowiskowy, a naprawa jest pod tym względem zawsze korzystniejsza.

Punkt trzeci: rodzaj czynnika chłodniczego. Urządzenia produkowane do mniej więcej 2010 roku pracują często na R134a, nowsze na R600a, czyli izobutanie. Przy wymianie sprężarki serwis musi odzyskać czynnik i napełnić układ na nowo, a przy R600a obowiązują dodatkowe wymogi bezpieczeństwa, bo gaz jest palny. To wpływa na cenę i na to, czy każdy warsztat w ogóle podejmie się zlecenia.

Punkt czwarty, najczęściej pomijany: dostępność części. Do lodówek starszych niż dziesięć lat moduły elektroniczne bywają wycofane z produkcji. Serwis potrafi wtedy zaproponować regenerację płytki, ale nie ma gwarancji na tak naprawiony element. W przypadku sprężarki sytuacja jest lepsza, bo zamienniki uniwersalne dobiera się według mocy i typu czynnika, a nie według numeru modelu lodówki.

Roboczy próg opłacalności, jaki stosuje większość serwisantów: jeśli koszt naprawy przekracza połowę ceny nowego urządzenia o porównywalnych parametrach, a lodówka ma więcej niż osiem lat, wymiana jest rozsądniejsza. Dla usterek do 400 złotych naprawa opłaca się praktycznie zawsze, niezależnie od wieku.

Czego nie robić przy samodzielnej diagnostyce?

Kilka czynności, które krążą w poradach udzielanych na forach, potrafi zamienić drobną usterkę w poważną albo skończyć się porażeniem. Warto je nazwać wprost.

Nie mostkuj przekaźnika rozruchowego na stałe. Podanie napięcia bezpośrednio na uzwojenie rozruchowe z pominięciem pozystora rzeczywiście uruchomi sprężarkę i chwilowo przywróci chłodzenie. Uzwojenie rozruchowe nie jest jednak przystosowane do pracy ciągłej i spala się w ciągu kilkunastu minut do kilku godzin, zamieniając usterkę za sto złotych w wymianę agregatu za tysiąc.

Nie uderzaj w sprężarkę młotkiem. Ta rada powtarza się od dekad i faktycznie zdarza się, że wstrząs uwalnia zablokowany rotor. Cena tego sukcesu bywa jednak wysoka: sprężarka jest podłączona do układu cienkimi rurkami miedzianymi, a mocne uderzenie potrafi je naruszyć. Nieszczelność oznacza ucieczkę czynnika i naprawę znacznie droższą od tej, której się unikało.

Nie zdejmuj osłony bez wyciągnięcia wtyczki. Za tylną blachą znajdują się przewody pod napięciem sieciowym, a przy urządzeniach No Frost także grzałka odszraniania o mocy kilkuset watów. Odłączenie zasilania zajmuje trzy sekundy.

Nie próbuj samodzielnie uzupełniać czynnika chłodniczego. Układ jest hermetyczny i nie ma w nim zaworu serwisowego jak w klimatyzacji samochodowej. Napełnianie wymaga wlutowania zaworu, odessania układu pompą próżniową i odważenia dokładnej ilości czynnika co do grama. Zestawy sprzedawane jako „do samodzielnego napełniania lodówki” najczęściej kończą się zawilgoceniem układu i zatkaniem kapilary.

I rzecz ostatnia, o której łatwo zapomnieć: jeśli lodówka stoi od kilkunastu godzin, zawartość zamrażalnika trzeba ocenić, zanim wróci do pracy. Mięso i ryby rozmrożone do temperatury powyżej czterech stopni nie nadają się do ponownego zamrożenia. Warzywa i pieczywo znoszą to bez większej szkody, choć tracą na jakości.

Podsumowanie

Świecąca lampka to najbardziej mylący objaw w całej domowej awaryjności AGD, bo sugeruje sprawność urządzenia, które w rzeczywistości ma przerwany łańcuch sterowania sprężarką. Warto wyjść od tego założenia i dopiero potem szukać.

Kolejność działań, która pozwala odsiać większość przypadków bez wzywania serwisu, wygląda tak: najpierw wyklucz cykl odszraniania i tryb demo, potem przekręć termostat na maksimum i odczekaj kwadrans, potem posłuchaj, co dzieje się z tyłu urządzenia. Klikanie co kilka minut kieruje podejrzenia na przekaźnik rozruchowy i jest to scenariusz tani. Przeciągłe, głuche buczenie z gorącą obudową wskazuje na sprężarkę i jest to scenariusz drogi. Kompletna cisza przy sprawnej elektronice sugeruje termostat albo czujnik i mieści się gdzieś pośrodku.

Największa oszczędność bierze się nie z samodzielnej naprawy, tylko z trafnego opisu objawów przy zgłoszeniu. Serwisant, który jedzie do „lodówki, co nie chłodzi”, zabiera ze sobą to, co ma pod ręką. Serwisant, który jedzie do „lodówki klikającej co trzy minuty przy sprężarce, model podany numerem z naklejki”, zabiera właściwą część i kończy robotę za jednym dojazdem. Różnica bywa warta dwustu złotych i tygodnia czekania.

Najczęściej zadawane pytania

Poniżej zebrane krótkie odpowiedzi na kwestie, które najczęściej pojawiają się przy tego typu usterce. Każda z nich dotyczy sytuacji praktycznej, z jaką można się zetknąć w trakcie diagnostyki lub tuż po niej.

Jak długo lodówka może stać bez chłodzenia, zanim jedzenie się zepsuje?

Zamknięta chłodziarka utrzymuje bezpieczną temperaturę przez mniej więcej 4 godziny, pełna zamrażarka nawet do 48 godzin, a wypełniona w połowie około doby. Kluczowe jest nieotwieranie drzwi. Produkty, które przekroczyły 4 stopnie na dłużej niż dwie godziny, lepiej ocenić ostrożnie, zwłaszcza mięso i nabiał.

Czy klikanie z tyłu lodówki oznacza, że sprężarka się pali?

Nie. Klikanie to zabezpieczenie termiczne odcinające zasilanie po nieudanej próbie startu, czyli element działający zgodnie z przeznaczeniem. Sprężarka jest wtedy chroniona, a nie niszczona. Zostawianie urządzenia w takim stanie na tygodnie mimo wszystko nie jest dobrym pomysłem, bo każdy nieudany rozruch obciąża uzwojenia.

Dlaczego lodówka zaczęła działać po wyłączeniu na kilka godzin?

Najczęściej dlatego, że przegrzane zabezpieczenie termiczne zdążyło całkowicie ostygnąć, a pozystor odzyskał przewodność, którą traci na gorąco. To poprawa pozorna: usterka wróci, zwykle w ciągu kilku dni. Ten objaw jest wręcz typowy dla zużytego przekaźnika rozruchowego.

Czy można przewieźć lodówkę na leżąco do serwisu?

Można, ale wyłącznie na boku sprężarki, nigdy na przeciwnym, i po transporcie trzeba odczekać z uruchomieniem. Zalecany czas to od 4 do 12 godzin, w zależności od modelu i czasu spędzonego w poziomie. Chodzi o powrót oleju ze sprężarki, który w przeciwnym razie zablokuje przepływ czynnika.

Ile prądu zużywa lodówka, której sprężarka nie startuje?

Kilka watów na oświetlenie i elektronikę, czyli praktycznie nic. Jeśli jednak sprężarka próbuje ruszyć i jest odcinana przez zabezpieczenie, każda nieudana próba pobiera prąd rozruchowy kilkukrotnie wyższy od roboczego. Urządzenie w takim stanie potrafi zużywać więcej niż podczas normalnej pracy, nie chłodząc przy tym wcale.

Czy warto kupować używaną sprężarkę do naprawy?

Rzadko. Sprężarka z demontażu ma nieznany przebieg, a jej wymiana i tak wymaga opróżnienia układu, wymiany filtra osuszacza i napełnienia czynnikiem, czyli pełnego kosztu robocizny. Oszczędność na samej części wynosi kilkaset złotych, a ryzyko powtórki całej operacji jest realne. Nowy zamiennik uniwersalny to rozsądniejszy wybór.

Gdzie znaleźć numer modelu potrzebny do zamówienia części?

Na naklejce wewnątrz komory chłodziarki, zwykle na bocznej ściance nad dolną szufladą albo pod nią. Znajdziesz tam pełne oznaczenie modelu, numer seryjny i numer produktu. Numer z opakowania albo z paragonu bywa oznaczeniem handlowym i nie zawsze wystarcza do doboru części.