Lodówka Side by Side – wady i zalety

Czym różni się side by side od french door i multidoor?

Nazewnictwo w tej kategorii bywa używane zamiennie, choć opisuje układy o odmiennej funkcjonalności, a to wpływa bezpośrednio na to, co się w takim urządzeniu zmieści.

Klasyczne side by side ma dwie pionowe komory ustawione obok siebie, każdą na pełną wysokość korpusu. Zamrażarka jest zwykle po lewej i węższa, chłodziarka po prawej i szersza, choć spotyka się układy symetryczne. Całość otwiera się jak szafa, dwoma pojedynczymi skrzydłami. Szerokość zewnętrzna to najczęściej 89 do 92 cm, wysokość 176 do 182 cm, głębokość z uchwytami od 70 do nawet 78 cm.

French door to układ trójdrzwiowy: chłodziarka na górze, dzielona na dwa skrzydła otwierane na boki, zamrażarka pod spodem w formie szuflady na całą szerokość. Ten wariant rozwiązuje najpoważniejszy problem klasycznego side by side, bo daje pełnowymiarową półkę chłodziarki, na której zmieści się taca, blacha albo duży półmisek. Zamrażarka szufladowa jest jednak mniej pojemna i gorzej zorganizowana pionowo.

Multidoor obejmuje konstrukcje cztero- i pięciodrzwiowe, gdzie dochodzi jeszcze osobna komora o regulowanej temperaturze, przełączalna między chłodzeniem a mrożeniem. To najbardziej elastyczne rozwiązanie i zarazem najdroższe, z największą liczbą podzespołów, które mogą zawieść.

Jest jeszcze podkategoria, która bywa pomijana w opisach, a rozwiązuje sporą część problemów: side by side o zmniejszonej głębokości, w opisach oznaczane jako counter depth albo model dopasowany do zabudowy. Głębokość korpusu bez uchwytów schodzi tam do 60 do 65 cm, co pozwala ustawić urządzenie mniej więcej w linii blatu. Kosztem jest oczywiście pojemność, która spada z 600 do okolic 500 litrów, i wyższa cena za ten sam litraż.

Ile miejsca naprawdę daje sześćset litrów?

Pojemność w tej kategorii jest podawana uczciwie, tylko rozłożona w sposób, który utrudnia jej wykorzystanie. Warto rozdzielić dwie rzeczy: ile litrów urządzenie ma i jakie przedmioty da się w tych litrach ułożyć.

Typowe side by side o pojemności netto 600 litrów rozkłada ją mniej więcej tak: 350 do 400 litrów chłodziarki i 180 do 230 litrów zamrażarki. Chłodziarka jest wtedy szeroka na 48 do 52 cm w świetle komory, zamrażarka na 38 do 44 cm. Dla porównania, klasyczna chłodziarko-zamrażarka o szerokości 60 cm ma komorę o szerokości wewnętrznej około 54 cm.

Ta różnica kilku centymetrów decyduje o rzeczach, o których nikt nie myśli w salonie. Standardowa blacha do pieczenia z piekarnika 60 cm ma około 45 na 37 cm i nie wejdzie płasko na półkę chłodziarki side by side ani tym bardziej do zamrażarki. Duży półmisek z pieczoną kaczką, taca z sałatkami na przyjęcie, arbuz w całości, pudełko na tort: wszystko to trzeba planować pod wymiar półki. W chłodziarce 60 cm większość z tych rzeczy wchodzi bez kombinowania.

Z drugiej strony, pojemność drzwi jest w side by side wyjątkowo dobra i to jest zaleta odczuwalna codziennie. Butelki dwulitrowe stoją pionowo w kilku rzędach, kartony soku nie przewracają się, a duża część produktów, które w zwykłej lodówce zajmują półkę, przenosi się do drzwi. Osoba, która kupuje napoje zgrzewkami, poczuje tę różnicę od pierwszego dnia.

Ważny jest też sposób organizacji. Wysoka, wąska komora daje bardzo dobry przegląd zawartości. Nic nie ginie w drugim rzędzie, bo drugiego rzędu praktycznie nie ma. Osoby, które w klasycznej lodówce regularnie znajdują zapomniany jogurt sprzed trzech tygodni, w side by side znajdą go dużo wcześniej.

Dlaczego wąska zamrażarka bywa największym rozczarowaniem?

To najczęstsze źródło żalu po zakupie i zarazem rzecz, którą najłatwiej sprawdzić przed decyzją, jeśli tylko się o niej pomyśli.

Zamrażarka side by side to pionowa kolumna szuflad i półek o szerokości zwykle poniżej 45 cm. Mieści dużo, ale wyłącznie rzeczy odpowiednio małe. Nie zmieści się w niej blacha, na której zamraża się owoce pojedynczo przed przesypaniem do worka. Nie zmieści się duża pizza w kartonie, tylko po przełamaniu. Nie zmieści się ćwiartka mięsa z zakupu u rolnika ani indyk na święta, jeśli waży ponad kilka kilogramów. Osoba, która mrozi półprodukty w płaskich, dużych pojemnikach, będzie musiała zmienić pojemniki.

Drugi problem dotyczy układu poziomego. W klasycznej zamrażarce szufladowej wysuwa się szufladę i widzi się całą jej zawartość z góry. W side by side część miejsca zajmują półki, a nie szuflady, więc produkty stoją jedne za drugimi. Tylne rzędy są trudno dostępne i zdarza się, że coś stoi tam latami.

Trzecia sprawa jest praktyczna i mało romantyczna: kostkarka do lodu zabiera od 15 do 30 litrów objętości zamrażarki, czyli mniej więcej całą górną szufladę. W deklarowanej pojemności netto zwykle jest już uwzględniona, ale w praktyce oznacza to, że najwygodniejsza półka zamrażarki jest zajęta przez pojemnik z lodem, po który sięga się kilka razy w sezonie.

Jest jeszcze temat porządkowania, o którym warto wiedzieć zawczasu. Zamrażarki side by side są niemal zawsze No Frost, więc powietrze w nich jest suche i intensywnie cyrkulujące. Produkty nieszczelnie zapakowane wysychają szybciej niż w zamrażarce statycznej. Chleb, mięso i ryby bez porządnego opakowania próżniowego albo folii łapią przypalenie mrozowe w ciągu kilku tygodni, nie miesięcy. To nie jest wada urządzenia, tylko konsekwencja systemu, ale warto to wiedzieć przed pierwszym większym zamrożeniem.

Ile miejsca zajmuje w kuchni i czy w ogóle wjedzie do domu?

Ta część zawodzi kupujących najczęściej i, co gorsza, wychodzi na jaw dopiero w dniu dostawy. Warto zmierzyć trzy rzeczy: drogę, miejsce docelowe i przestrzeń wokół.

Zacznijmy od transportu. Side by side waży zwykle od 100 do 140 kg, ma 90 cm szerokości i po zdjęciu palety oraz opakowania nadal potrzebuje kilku centymetrów luzu. Standardowe drzwi wewnętrzne w polskim mieszkaniu mają w świetle ościeżnicy 80 cm, a często mniej, bo listwy i skrzydło zjadają przestrzeń. Klatka schodowa z ciasnym zakrętem, winda o głębokości 100 cm i wąski przedpokój to realne przeszkody. W wielu modelach można zdjąć drzwi urządzenia, co daje kilka cennych centymetrów, ale nie wszyscy dostawcy to robią i nie zawsze jest to proste. Warto ustalić to z góry przy zamówieniu, a nie w drzwiach.

Drugi wymiar to głębokość. Standardowa zabudowa kuchenna z blatem ma 60 do 62 cm. Side by side o głębokości 72 cm będzie wystawał przed fronty o dobre 10 cm, a jedynym sposobem na zniwelowanie tej różnicy jest pogłębienie całej zabudowy. Do tego dochodzi konstrukcja zawiasów: drzwi chłodziarki otwierają się szerzej niż kąt prosty, często do 130 czy 140 stopni, i wtedy skrzydło wychodzi jeszcze dalej przed korpus. Zabudowanie takiego urządzenia w linii szafek jest niewykonalne bez blokowania szuflad wewnętrznych.

Trzeci element to wentylacja. Producenci wymagają odstępów, które bywają zaskakująco duże: kilka centymetrów po bokach, kilka lub kilkanaście nad urządzeniem, przestrzeń z tyłu. Wartości różnią się między markami i modelami, więc jedyne wiążące źródło to instrukcja montażu konkretnego egzemplarza, dostępna zwykle na stronie producenta jeszcze przed zakupem. Zignorowanie tych odstępów oznacza wyższe zużycie prądu, cieplejszą pracę sprężarki i krótsze życie urządzenia.

Warto też pamiętać o nośności podłogi i o poziomowaniu. Urządzenie o masie ponad stu kilogramów, ustawione na nierównej podłodze, będzie miało problem z domykaniem drzwi i z uszczelnieniem magnetycznym. Objawia się to szronem w zamrażarce mimo systemu No Frost oraz alarmem otwartych drzwi. Wypoziomowanie z lekkim przechyleniem do tyłu, zgodnie z instrukcją, rozwiązuje sprawę i jest czynnością, którą wykonuje się po ustawieniu w docelowym miejscu.

Ile prądu zużywa lodówka side by side?

Różnica względem klasycznej lodówki jest realna, ale zwykle mniejsza, niż sugerują potoczne opinie, bo nowoczesne modele w klasach D i E potrafią wypaść zaskakująco dobrze jak na swoją kubaturę.

Typowe side by side zużywa od 280 do 450 kWh rocznie, przy czym najlepsze konstrukcje w klasie D schodzą poniżej 300 kWh, a starsze albo tanie modele w klasie F potrafią przekroczyć 500 kWh. Klasyczna kombi mieści się zwykle w przedziale od 150 do 300 kWh. Przy średniej cenie energii dla gospodarstw domowych w taryfie G11 na poziomie około 1,04 zł brutto za kWh, stan na sierpień 2026, różnica 150 kWh rocznie to około 156 zł. W skali dziesięciu lat około półtora tysiąca złotych.

Ta liczba wygląda znacząco tylko w oderwaniu od kontekstu. Jeśli side by side zastępuje dwa urządzenia, na przykład kombi i osobną zamrażarkę w piwnicy, bilans potrafi wyjść na zero albo nawet na korzyść. Jeśli natomiast zastępuje jedną klasyczną lodówkę i stoi w gospodarstwie dwuosobowym, to jest po prostu dodatkowy koszt za pojemność, której nikt nie wykorzystuje.

Znaczenie ma też sposób pracy. Praktycznie wszystkie side by side mają dwa niezależnie sterowane obiegi lub przynajmniej niezależną regulację temperatury obu komór, sprężarkę inwerterową i No Frost w obu komorach. Sprężarka pracuje wtedy niemal ciągle na niskich obrotach, a nie w cyklach, co jest korzystne energetycznie i akustycznie. Deklarowany poziom hałasu mieści się zwykle w przedziale 35 do 42 dB, przy czym w kuchni otwartej na salon warto szukać wartości poniżej 38 dB oraz klasy emisji hałasu A lub B z etykiety energetycznej.

Osobna sprawa to kostkarka. Automatyczne wytwarzanie lodu wymaga cyklicznego zamrażania wody i grzania formy przy wyrzucaniu kostek, więc podnosi zużycie energii, według różnych szacunków od kilku do kilkunastu procent w skali roku. Większość modeli pozwala ją wyłączyć i to jest sensowne rozwiązanie poza sezonem letnim.

Kostkarka i dystrybutor wody: wygoda czy kłopot?

To najbardziej widowiskowa funkcja tej kategorii i zarazem ta, z którą wiąże się najwięcej ukrytych kosztów oraz najwięcej zgłoszeń serwisowych. Warto rozdzielić dwa rozwiązania, bo różnią się zasadniczo.

Wariant ze zbiornikiem nie wymaga podłączenia do wody. Napełnia się pojemnik ręcznie, zwykle o pojemności 3 do 5 litrów, i urządzenie schładza wodę oraz produkuje lód. Zaletą jest brak instalacji i możliwość ustawienia lodówki gdziekolwiek. Wadą jest wydajność: przy kilku osobach zbiornik trzeba uzupełniać codziennie, a produkcja lodu jest ograniczona.

Wariant podłączany do wodociągu daje wodę bez ograniczeń i wydajniejszą kostkarkę, ale wymaga doprowadzenia zimnej wody do miejsca ustawienia lodówki, zaworu odcinającego i przejścia przewodu przez zabudowę. Przy planowaniu kuchni to trzeba przewidzieć wcześniej, bo prowadzenie przewodu po fakcie oznacza wiercenie w szafkach albo prowadzenie go po cokole. Warto też, żeby zawór był łatwo dostępny, bo w razie wycieku liczą się sekundy.

Koszt stały, o którym mówi się najmniej, to filtr wody. Producenci zalecają wymianę zwykle co 6 miesięcy lub po przefiltrowaniu określonej ilości wody, a oryginalny wkład kosztuje najczęściej od 100 do 250 zł. To 200 do 500 zł rocznie przy dwóch wymianach. Zamienniki są tańsze, ale nie zawsze pasują i nie zawsze są zgodne z układem sterowania, który liczy przepływ. Pominięcie wymiany kończy się spadkiem wydajności dystrybutora i, w skrajnych przypadkach, zatkaniem przewodu.

Awarie w tej części urządzenia są dość typowe: zamarzający przewód doprowadzający wodę, nieszczelność na złączce, uszkodzony zawór elektromagnetyczny, zablokowany mechanizm wyrzucania kostek. Naprawy nie są dramatycznie drogie, ale zdarzają się częściej niż awarie samego układu chłodniczego. Jeśli w domu nikt nie używa lodu, warto rozważyć model bez kostkarki: jest tańszy, ma więcej miejsca w zamrażarce i mniej rzeczy do zepsucia.

Jak side by side radzi sobie z przechowywaniem żywności?

Tu zaczyna się część, w której ta kategoria wypada naprawdę dobrze, bo konstrukcja z dwoma niezależnie sterowanymi komorami rozwiązuje kilka problemów typowych dla mniejszych lodówek.

Temperatura w komorze chłodziarki jest wyrównana, bo obieg powietrza wymusza wentylator, a różnice między najwyższą a najniższą półką rzadko przekraczają jeden stopień. To oznacza, że nie trzeba planować, co gdzie postawić ze względu na strefy termiczne. Po otwarciu drzwi temperatura wraca do nastawy szybciej niż w chłodzeniu statycznym, co ma znaczenie przy urządzeniu otwieranym kilkanaście razy dziennie.

Praktycznie wszystkie modele mają szuflady o kontrolowanej wilgotności, a droższe także strefę bliską zeru na mięso i ryby. Taka strefa realnie wydłuża przydatność świeżego mięsa mniej więcej dwukrotnie w porównaniu ze zwykłą półką, co przy większych zakupach ma wymierne znaczenie. Warto jednak sprawdzić w karcie produktu, czy chodzi o prawdziwą strefę zerową z osobnym sterowaniem, czy tylko o szufladę położoną w najzimniejszym miejscu komory.

Minusem jest suchość powietrza w komorze chłodziarki. No Frost osusza powietrze na parowniku, więc nieopakowana sałata, natka czy ser żółty schną szybciej niż w chłodzeniu statycznym. Szuflady z regulacją wilgotności to łagodzą, ale warto przyzwyczaić się do trzymania warzyw w zamkniętych pojemnikach.

Wart odnotowania jest też alarm otwartych drzwi, który w tej kategorii ma sens praktyczny, bo skrzydła są ciężkie i przy pełnych półkach w drzwiach potrafią nie domknąć się same. Wersje z zamknięciem samodomykającym rozwiązują ten problem sprzętowo.

Ile kosztuje zakup, eksploatacja i naprawa?

Rozpiętość cenowa w tej kategorii jest większa niż w jakiejkolwiek innej grupie lodówek, a różnice nie zawsze przekładają się na jakość układu chłodniczego.

Stan na sierpień 2026: najtańsze side by side od marek budżetowych zaczynają się w okolicach 3000 do 3500 zł. Środek rynku, czyli modele znanych producentów z No Frost, inwerterem i kostkarką ze zbiornikiem, to zwykle 4500 do 7000 zł. Wersje z podłączeniem do wody, wyświetlaczem, stalą nierdzewną i strefą zerową kosztują 7000 do 12 000 zł. Multidoor i konstrukcje o zmniejszonej głębokości potrafią przekroczyć 15 000 zł.

Koszty eksploatacji to prąd, filtry wody, jeśli model je ma, oraz ewentualne naprawy. Ta ostatnia pozycja bywa nieprzyjemna, bo urządzenie ma więcej podzespołów niż klasyczna lodówka: dwa układy sterowania temperaturą, wentylatory, zawory, grzałki odszraniające, elektronikę sterującą, często wyświetlacz i moduł łączności. Wymiana płyty sterującej to najczęściej 800 do 1800 zł z robocizną, wymiana sprężarki inwerterowej potrafi przekroczyć 2000 zł. Przy urządzeniu, które kosztowało 4000 zł i ma osiem lat, taka naprawa przestaje mieć uzasadnienie ekonomiczne.

Producenci oferują często wydłużone gwarancje na sprężarkę, sięgające 10 lat, i to jest realna wartość, ale warto przeczytać zakres. Gwarancja na sam silnik sprężarki nie obejmuje zwykle kosztu robocizny, odzysku czynnika i napełnienia układu, a te pozycje stanowią większość rachunku.

Osobna kwestia to wykończenie. Stal nierdzewna wygląda dobrze, ale bez powłoki antyodciskowej pokazuje każdy dotyk, a w domu z dziećmi wymaga przecierania codziennie. Powłoki oznaczane jako anti-fingerprint albo szkło hartowane w froncie znacznie to poprawiają, choć szkło z kolei jest wrażliwe na uderzenia narożnikami.

Dla kogo side by side nie ma sensu?

Warto powiedzieć to wprost, bo w opisach sprzedażowych ta kategoria bywa przedstawiana jako po prostu lepsza lodówka, a to nieprawda w kilku dość powszechnych sytuacjach.

Nie ma sensu w kuchni o powierzchni poniżej mniej więcej 10 metrów kwadratowych, gdzie urządzenie wystające 10 cm przed zabudowę blokuje przejście, a otwarte drzwi uniemożliwiają korzystanie z szuflad naprzeciwko. Nie ma sensu tam, gdzie jedyne miejsce na lodówkę mieści się w ciągu zabudowy i priorytetem jest równa linia frontów.

Nie ma sensu w gospodarstwie jedno- lub dwuosobowym, które robi zakupy na bieżąco. Sześćset litrów wypełnione w jednej trzeciej to urządzenie pracujące nieefektywnie i przepłacone. Dwie osoby realnie potrzebują 250 do 350 litrów łącznie.

Nie ma sensu dla kogoś, kto mrozi w dużych, płaskich formatach: całe ryby, ćwiartki mięsa, blachy z owocami, duże pojemniki z zupą. Wąska kolumna zamrażarki jest do tego po prostu nieprzystosowana i żadne przestawienie półek tego nie naprawi.

Wreszcie nie ma sensu wtedy, gdy budżet jest ograniczony i wybór sprowadza się do najtańszego side by side albo dobrego, dopracowanego modelu kombi z tej samej kwoty. W tym drugim wariancie dostaje się zwykle lepszą izolację, lepszą klasę energetyczną i mniej rzeczy, które mogą się zepsuć.

Jakie są alternatywy o zbliżonej pojemności?

Jeśli głównym powodem zainteresowania side by side jest pojemność, warto rozważyć trzy inne układy, które dają podobny litraż w innej geometrii.

Pierwszy to wysoka chłodziarko-zamrażarka o wysokości 200 do 205 cm i szerokości 60 lub 70 cm. Takie modele osiągają 350 do 450 litrów netto, mieszczą się w standardowej głębokości zabudowy i zachowują szeroką półkę. Ograniczeniem jest wysokość, bo najwyższa półka znajduje się poza zasięgiem osoby niskiego wzrostu.

Drugi to zestaw dwóch urządzeń: chłodziarka bez zamrażarki i osobna zamrażarka szufladowa, ustawione obok siebie i połączone zestawem montażowym. To rozwiązanie daje pełną dowolność proporcji, każdą komorę o pełnej szerokości oraz możliwość wymiany jednego urządzenia bez drugiego. Zajmuje mniej więcej tyle samo miejsca co side by side, ale przy standardowej głębokości. Koszt jest zwykle zbliżony albo wyższy, natomiast trwałość i łatwość serwisu przemawiają na korzyść tego wariantu.

Trzeci to kombi w kuchni plus zamrażarka skrzyniowa w piwnicy lub garażu. Najtańszy sposób na dużą sumaryczną pojemność, najlepszy pod względem zużycia energii na litr mrożenia, ale wymagający miejsca poza kuchnią i dyscypliny w prowadzeniu zapasów. Zamrażarka skrzyniowa źle znosi zaglądanie do niej co chwila, więc sprawdza się przy przechowywaniu długoterminowym, nie przy codziennym sięganiu po mrożonki.

Na koniec

Side by side to urządzenie o wyrazistym charakterze, a nie uniwersalna lodówka wyższej półki. Wygrywa w domach, w których naprawdę przechowuje się dużo produktów, gdzie kuchnia ma miejsce na wolnostojącą bryłę o głębokości ponad 70 cm i gdzie pionowa organizacja zawartości pasuje do sposobu gotowania. Przegrywa wszędzie tam, gdzie liczy się dopasowanie do zabudowy, gdzie mrozi się w dużych formatach albo gdzie pojemność nigdy nie zostanie wypełniona.

Przed decyzją warto zrobić trzy rzeczy, które zajmują kwadrans, a oszczędzają lat rozczarowania. Zmierzyć drogę transportową od klatki schodowej do miejsca ustawienia. Sprawdzić w instrukcji montażu konkretnego modelu wymagane odstępy wentylacyjne i porównać je z realną wnęką. Wreszcie zajrzeć do własnej zamrażarki i policzyć, ile rzeczy, które w niej leżą, nie zmieściłoby się w komorze szerokiej na czterdzieści centymetrów.

Jeśli po tych trzech krokach urządzenie nadal pasuje, jest to zakup, którego mało kto żałuje. Jeśli któryś z nich wypadnie źle, kombi 200 cm albo zestaw dwóch kolumn da tę samą pojemność bez kompromisów, na które trzeba by się godzić codziennie przez najbliższych kilkanaście lat.

Najczęściej zadawane pytania

Poniżej krótkie odpowiedzi na kwestie, które pojawiają się przy porównywaniu konkretnych modeli i przy planowaniu miejsca w kuchni. Dotyczą głównie rzeczy, które trzeba rozstrzygnąć przed zamówieniem.

Czy lodówkę side by side można wbudować w meble kuchenne?

Można ją obudować, ale nie zlicować z frontami, bo korpus jest głębszy od standardowej zabudowy i drzwi otwierają się szerzej niż kąt prosty. Rozwiązaniem bywa pogłębienie sąsiednich szafek albo wybór wersji o zmniejszonej głębokości. Wymagane odstępy wentylacyjne podaje instrukcja montażu konkretnego modelu i różnią się one między producentami.

Czy trzeba mieć doprowadzoną wodę do lodówki z kostkarką?

Nie zawsze. Modele ze zbiornikiem napełnianym ręcznie działają bez żadnej instalacji, kosztem wydajności i konieczności uzupełniania wody. Podłączenie do wodociągu daje nieograniczony dostęp do wody i szybszą produkcję lodu, ale wymaga przewodu, zaworu odcinającego i regularnej wymiany filtra.

Jak głośna jest lodówka side by side w praktyce?

Deklarowane wartości mieszczą się zwykle między 35 a 42 dB, czyli podobnie jak w dobrych chłodziarko-zamrażarkach No Frost. W kuchni otwartej na salon odczuwalny jest nie tyle stały szum, co dźwięk kostkarki wyrzucającej lód oraz cykl odszraniania. Obie te rzeczy da się w większości modeli wyłączyć lub ograniczyć.

Ile czasu potrzebuje nowa lodówka side by side na osiągnięcie temperatury?

Po pierwszym uruchomieniu potrzeba zwykle od 4 do 12 godzin do ustabilizowania temperatury w obu komorach, a producenci zalecają wkładanie żywności dopiero po tym czasie. Kostkarka zaczyna produkować lód najczęściej po kilkunastu godzinach, a pierwszą porcję kostek zaleca się wyrzucić.

Czy da się zmienić stronę otwierania drzwi w side by side?

Nie, i to jedna z niewielu cech, których w tej kategorii nie da się dostosować. Układ dwóch skrzydeł otwieranych na zewnątrz jest ustalony konstrukcyjnie, a zawiasów nie przekłada się na drugą stronę. Przy planowaniu kuchni trzeba więc uwzględnić, że chłodziarka jest zwykle po prawej, a zamrażarka po lewej.

Co oznacza szron w zamrażarce No Frost i czy to usterka?

Delikatny nalot przy krawędziach szuflad zdarza się po dłuższym otwarciu drzwi lub przy włożeniu ciepłych produktów i sam znika w kolejnym cyklu odszraniania. Narastająca warstwa lodu na tylnej ściance lub na produktach wskazuje na nieszczelną uszczelkę, źle domykane drzwi, uszkodzoną grzałkę odszraniającą albo zatkany odpływ skroplin i wymaga sprawdzenia.

Czy warto kupować lodówkę side by side do wynajmowanego mieszkania?

Zwykle nie. Urządzenie jest drogie, trudne w transporcie i wymaga konkretnych warunków, których kolejne mieszkanie może nie spełniać. W wynajmie bardziej praktyczna jest klasyczna kombi o standardowych wymiarach, którą można przenieść i ustawić praktycznie wszędzie.