Jak używać wiertarko-wkrętarki?

Co właściwie robi wiertarko-wkrętarka i czego od niej nie wymagać?

Zanim przejdziemy do ustawień, warto ustawić oczekiwania. Wiertarko-wkrętarka to narzędzie z regulowanym sprzęgłem, przekładnią zwykle dwubiegową i uchwytem, w który wkłada się zarówno wiertła, jak i bity. Jej mocną stroną jest kontrola siły, a nie surowa moc.

W praktyce oznacza to trzy zupełnie różne klasy zadań. Montaż mebli, półek, listew, zawiasów, karniszy, skręcanie konstrukcji drewnianych, wiercenie otworów w drewnie, płycie, plastiku i cienkiej blasze: to jej naturalne środowisko. Wiercenie w cegle dziurawce czy pustaku wychodzi przyzwoicie, jeśli model ma funkcję udaru. Beton konstrukcyjny, żelbet, ława fundamentowa to już inna liga. Tam nawet mocna wiertarko-wkrętarka udarowa będzie się męczyć kilka minut nad otworem, który młotowiertarka SDS-Plus zrobi w cztery sekundy. Nie chodzi o moment obrotowy, tylko o energię pojedynczego uderzenia, której mechanizm udarowy w wiertarko-wkrętarce po prostu nie generuje.

Druga granica dotyczy długich wkrętów ciesielskich i śrub o dużej średnicy. Wkręcanie wkręta 8 × 200 mm w suchą sosnę bez otworu prowadzącego kończy się tym, że narzędzie się zatrzymuje, a obudowa próbuje obrócić się w dłoni. To nie usterka, tylko fizyka: przy zablokowanym wiertle cała siła idzie w korpus. Do takiej pracy służy zakrętarka udarowa, która zamiast ciągłego momentu podaje serię krótkich impulsów obrotowych i nie szarpie nadgarstka.

Warto też rozdzielić dwa parametry, które w opisach sklepowych bywają zlepiane w jedno. Moment obrotowy w niutonometrach opisuje maksymalną siłę, jaką narzędzie może przekazać. Numery na pierścieniu to sprzęgło, czyli ogranicznik tej siły. Ustawienie „10” nie znaczy 10 Nm. Znaczy tylko: dziesiąty z kilkunastu lub dwudziestu progów, przy którym mechanizm zacznie przeskakiwać. Ta sama pozycja na dwóch różnych modelach da inną realną siłę.

Jak przygotować narzędzie przed pierwszym wkrętem?

Przygotowanie zajmuje kilkanaście sekund i decyduje o tym, czy pierwszy wkręt wejdzie równo, czy zostanie po nim wgniecenie. Kolejność ma znaczenie, bo część nastaw zmienia się wyłącznie przy zatrzymanym silniku.

Zaczynamy od kierunku obrotów. Przełącznik nad spustem ma trzy pozycje: prawo, lewo i środek. Środkowa to blokada, przydatna przy transporcie i przy wymianie bitu, bo uniemożliwia przypadkowe uruchomienie. Obroty w prawo wkręcają i wiercą, w lewo wykręcają. Brzmi banalnie, ale zerwanie łba w pierwszej sekundzie pracy najczęściej bierze się właśnie stąd, że narzędzie stało na lewych obrotach po wykręcaniu i wkręt zaczął się cofać w gnieździe, wyrabiając krzyżak.

Następnie bieg. Przełącznik na górze obudowy oznaczony „1” i „2” zmienia przełożenie mechaniczne. Jedynka to niskie obroty i wysoka siła, dwójka odwrotnie. Kluczowa zasada: bieg przełącza się zawsze przy nieruchomym uchwycie. Zmiana „w locie” to najprostszy sposób na wyszczerbienie zębatek w przekładni planetarnej, a to naprawa nieopłacalna przy tanim narzędziu.

Potem pierścień sprzęgła i dopiero na końcu końcówka. Bit albo wiertło wkłada się w uchwyt bezkluczykowy dwuetapowo: najpierw dokręca się tuleję do oporu jedną ręką, potem, przytrzymując uchwyt, dokręca się jeszcze raz z wyczuwalnym kliknięciem mechanizmu zapadkowego. Pominięcie drugiego etapu to najczęstsza przyczyna sytuacji, w której wiertło zaczyna się obracać w szczękach po kilku sekundach pracy i wychodzi z niego wypolerowany, lekko zdeformowany chwyt.

Ostatnia rzecz przed startem: kontrola bicia. Wystarczy uruchomić narzędzie na wolnych obrotach i popatrzeć na końcówkę wiertła. Jeśli rysuje w powietrzu okrąg zamiast punktu, wiertło siedzi krzywo albo jest wygięte. Wiercenie takim wiertłem daje otwór owalny i szerszy, niż powinien, co przy montażu kołków rozporowych oznacza, że kołek będzie się kręcił w ścianie.

Do czego służy pierścień z numerami i kiedy przestaje pomagać?

Sprzęgło to mechanizm, który rozłącza napęd, gdy opór przekroczy zadany próg. Słychać to jako charakterystyczne stukanie i czuć jako przerywanie napędu. Jego zadaniem jest zatrzymanie wkręta w momencie, gdy łeb dojdzie do powierzchni, zanim zdąży się w nią wciągnąć.

Ustawienia dobiera się doświadczalnie, ale punkt startowy jest przewidywalny. Przy montażu mebli z płyty wiórowej laminowanej sensowny zakres to zwykle 3–6 na skali dwudziestostopniowej. Przy wkrętach do drewna 4 × 40 w sośnie: 6–10. Przy grubszych wkrętach konstrukcyjnych w twardym drewnie: 12 i wyżej albo od razu tryb wiercenia. Zawsze zaczyna się od wartości niższej niż potrzebna. Jeśli sprzęgło przeskoczy zbyt wcześnie, wkręt zostanie kilka milimetrów nad powierzchnią i wystarczy przekręcić pierścień o jeden stopień wyżej. Odwrotnej operacji nie da się cofnąć, bo łeb już siedzi w materiale.

Jest jednak coś, o czym trzeba wiedzieć, zanim zaufa się sprzęgłu bez zastrzeżeń. Sprzęgło reaguje na opór, a nie na to, gdzie znajduje się łeb wkrętu. W miękkiej sośnie opór narasta łagodnie i mechanizm ma czas zadziałać. W płycie MDF, w twardym dębie albo przy wkręcaniu w metal opór rośnie skokowo, z sekundy na sekundę, i sprzęgło przeskakuje już po tym, jak wkręt się przekręcił. To dlatego przy pracy w twardych materiałach kontrola palca na spuście jest ważniejsza niż numer na pierścieniu. Sprzęgło nie zastąpi zwolnienia obrotów przed końcem wkręcania.

Osobna pozycja na pierścieniu to symbol wiertła, czasem także młotka. Symbol wiertła oznacza sprzęgło wyłączone i pełny moment. Używa się go do wiercenia i tylko do wiercenia. Wkręcanie w tym trybie to najprostsza droga do zerwanego łba, przekręconego gwintu albo wgniecionego blatu. Symbol młotka włącza udar, który przy wkręcaniu i przy wierceniu w drewnie czy metalu jest wyłącznie szkodliwy: rozbija krawędzie otworu i niszczy ostrza wiertła.

Dlaczego bit wyskakuje z łba wkrętu?

To jeden z tych problemów, które ludzie przypisują słabemu narzędziu albo tanim wkrętom, a które w dziewięciu przypadkach na dziesięć wynikają z pomylenia dwóch bardzo podobnych systemów. Bit wyskakujący z gniazda pod obciążeniem nazywa się fachowo cam-out i jest zjawiskiem projektowym, nie usterką.

Krzyżak Phillips (oznaczenie PH) został zaprojektowany tak, żeby przy przekroczeniu określonej siły bit sam wychodził z gniazda. W czasach wkrętaków pneumatycznych bez regulacji było to zabezpieczenie przed zerwaniem łba. Pozidriv (PZ) wygląda niemal identycznie, ale ma dodatkowe cztery płytkie nacięcia między ramionami krzyża i ścianki o innym kącie. Został zaprojektowany dokładnie po to, żeby cam-out ograniczyć.

Konsekwencja jest praktyczna i kosztowna. Bit PH2 włożony w gniazdo PZ2 opiera się tylko na końcówkach ramion, ma kilkukrotnie mniejszą powierzchnię styku i pod obciążeniem rozwierca gniazdo od środka. Odwrotnie jest jeszcze gorzej: bit PZ2 w łbie PH2 nie wchodzi na pełną głębokość i pracuje samą krawędzią. Efektem jest wyrobiony łeb, który po kilku próbach nadaje się już tylko do wywiercenia. W polskich sklepach zdecydowana większość wkrętów do drewna i płyty ma gniazdo PZ, a większość zestawów bitów dokładanych do narzędzia zawiera mieszankę PH i PZ bez wyraźnego opisu. Warto raz przyjrzeć się z bliska: cztery dodatkowe kreski w gnieździe oznaczają PZ.

Trzeci system, coraz częstszy przy wkrętach tarasowych i konstrukcyjnych, to Torx (T lub TX), czyli gwiazdka sześcioramienna. Nie ma zaprojektowanego cam-outu w ogóle, przenosi znacznie większy moment i bit trzyma się w łbie na tyle pewnie, że wkręt można podnieść na samym narzędziu. Jeśli ktoś ma wybór przy zakupie wkrętów, przejście na Torx eliminuje ten problem raz na zawsze.

Do tego dochodzą dwie drobne rzeczy, które psują nawet dobrze dobrany bit. Pierwsza to długie przedłużki i magnetyczne uchwyty bitów: każdy dodatkowy centymetr zwiększa bicie i sprzyja ześlizgiwaniu się końcówki. Druga to praca pod kątem. Bit musi stać w jednej osi z wkrętem, odchylenie o kilka stopni wystarczy, żeby obciążenie przeniosło się na jedno ramię gniazda.

Kiedy wywiercić otwór prowadzący i jakiej średnicy?

Otwór prowadzący to najprostszy sposób na uniknięcie pęknięcia materiału i najczęściej pomijany krok w domowym montażu. Zasada jest prosta: wiertło ma odpowiadać średnicy rdzenia wkrętu, czyli trzonu bez gwintu, a nie średnicy zewnętrznej.

Dzięki temu gwint ma w co wgryźć się bokami, a rdzeń nie musi rozpychać włókien na boki. Bez otworu prowadzącego wkręt działa jak klin. W środku deski może to ujść, ale bliżej niż 5 cm od krawędzi albo od czoła deski drewno pęka wzdłuż słojów w około połowie prób.

Płyta wiórowa i MDF zasługują na osobne zdanie, bo zachowują się inaczej niż lite drewno. Nie mają słojów, więc nie pękają wzdłuż, ale rozwarstwiają się i puchną wokół wkrętu. Wiercenie w czoło płyty, czyli w wąską krawędź, jest szczególnie ryzykowne: bez otworu prowadzącego o średnicy rdzenia płyta rozchodzi się na dwie warstwy i naprawa polega już tylko na wymianie elementu.

W metalu otwór prowadzący nie jest opcją, tylko warunkiem. Blachę do 1 mm wkręt samowiertny przebije sam, przy grubszej trzeba nawiercić. Przydaje się też punktak: bez zaznaczonego wgłębienia wiertło do metalu ucieka po gładkiej powierzchni i rysuje ją w promieniu kilku centymetrów.

Jakie obroty dobrać do materiału i średnicy?

Tu popełnia się najwięcej błędów, bo intuicja podpowiada odwrotnie, niż wynika z fizyki skrawania. Większa średnica wiertła oznacza większą prędkość liniową na obwodzie, więc obroty trzeba zmniejszyć, nie zwiększyć.

Przegrzane wiertło traci twardość ostrza i przestaje ciąć, zaczyna zgniatać. Rozpoznaje się to natychmiast: zamiast wiórów lecą pyłki, wiertło niebieszczeje przy końcówce, otwór robi się gorący. Po takim zabiegu wiertło nadaje się do wyrzucenia, bo hartowanie zniknęło bezpowrotnie.

Wiercenie w glazurze zasługuje na rozwinięcie, bo jest to zadanie, przy którym najłatwiej o nieodwracalną szkodę. Płytka jest twarda i krucha zarazem. Udar rozłupuje ją niemal zawsze, więc pierwszą decyzją jest jego wyłączenie. Drugą jest zabezpieczenie startu: kawałek taśmy malarskiej naklejony na miejsce wiercenia powstrzymuje wiertło przed ucieczką po szkliwie. Gres porcelanowy jest twardszy od zwykłej glazury i zwykłe wiertło widiowe sobie z nim nie poradzi, potrzebne jest wiertło diamentowe i chłodzenie wodą. Po przejściu przez płytkę i dotarciu do warstwy kleju albo tynku można włączyć udar, ale dopiero wtedy.

Dlaczego wiertło obraca się w uchwycie?

Uchwyt bezkluczykowy jest wygodny, ale ma słabość, o której producenci nie mówią głośno: jego siła zacisku zależy od tego, jak mocno dokręcimy go ręką. Nie ma tu klucza, który daje dźwignię.

Objawy są rozpoznawalne. Wiertło zaczyna pracować, po chwili narzędzie wyje, otwór przestaje się pogłębiać, a po wyjęciu wiertła widać na chwycie błyszczące, płaskie ślady albo skręcone rowki. Uszkodzone w ten sposób wiertło nigdy już nie będzie trzymać się pewnie w żadnym uchwycie.

Rozwiązania są dwa. Pierwsze to technika dokręcania opisana wcześniej: dokręcić, przytrzymać uchwyt drugą ręką i dokręcić powtórnie. Przy uchwytach z blokadą wrzeciona słychać wtedy wyraźne klikanie zapadki. Drugie to sześciokątny chwyt. Wiertła i bity z chwytem sześciokątnym 1/4 cala nie mają jak się obrócić, bo opierają się płaszczyznami. Przy wierceniu dużych otworów w drewnie różnica jest odczuwalna od pierwszego użycia.

Warto też co jakiś czas przedmuchać uchwyt sprężonym powietrzem albo chociaż wytrzepać. Pył gipsowy i wiórki wchodzą między szczęki i uniemożliwiają im pełne zaciśnięcie. Kropla oleju maszynowego na mechanizm raz na kilka miesięcy przedłuża jego życie, ale nie może trafić na powierzchnie zaciskowe szczęk.

Jak obchodzić się z akumulatorem, żeby nie stracić go po roku?

Ogniwa litowo-jonowe stosowane w narzędziach nie mają efektu pamięci i nie wymagają rozładowywania do zera. Wręcz przeciwnie: głębokie rozładowanie jest dla nich najbardziej szkodliwym stanem, a układ zabezpieczający odcina pracę właśnie po to, żeby do niego nie dopuścić.

Kilka rzeczy realnie wydłuża życie pakietu. Przechowywanie przy około połowie naładowania, jeśli narzędzie ma leżeć kilka miesięcy bez użycia, ogranicza starzenie kalendarzowe. Temperatura ma znaczenie większe niż liczba cykli: pakiet trzymany latem w bagażniku, gdzie bywa 60 stopni, traci pojemność szybciej niż taki, który przepracował dwa razy więcej godzin w piwnicy. Ładowanie rozgrzanego akumulatora zaraz po intensywnej pracy też skraca żywotność, warto dać mu kwadrans na wystygnięcie.

Zimą sprawa wygląda inaczej, niż podpowiada intuicja. Przy temperaturze poniżej zera pojemność potrafi spaść o jedną trzecią, ale to spadek chwilowy i odwracalny. Groźne jest natomiast ładowanie ogniw zmrożonych, bo prowadzi do trwałego uszkodzenia struktury. Lepsze ładowarki blokują ten proces do momentu, aż pakiet się ogrzeje, tańsze niekoniecznie.

Osobna kwestia to napięcie i pojemność, które w opisach bywają traktowane jak jeden parametr. Wolty opisują klasę narzędzia i pośrednio jego siłę. Amperogodziny opisują czas pracy. Pakiet 18 V 5,0 Ah nie jest mocniejszy od 18 V 2,0 Ah, tylko wytrzyma dłużej i mniej się przy tym grzeje, bo prąd rozkłada się na więcej ogniw. Przy montażu mebli różnicy nie widać. Przy wierceniu otwornicą 60 mm w blacie różnica jest wyraźna, bo mniejszy pakiet zaczyna się grzać i przycinać moc po kilku otworach.

Silnik szczotkowy czy bezszczotkowy w praktyce?

Rozróżnienie sprowadza się do sposobu przełączania prądu w uzwojeniach. W silniku szczotkowym robią to węglowe szczotki trące o komutator, w bezszczotkowym elektronika sterownika. Reszta różnic wynika z tej jednej.

Silnik bezszczotkowy nie ma elementu, który się ściera, więc żyje dłużej i nie wymaga wymiany szczotek. Ma też wyższą sprawność, co przekłada się na dłuższą pracę z tego samego akumulatora, mniejsze nagrzewanie i lepsze zachowanie pod dużym obciążeniem: elektronika potrafi zwiększyć moment, gdy wykryje opór, zamiast po prostu zwalniać. W praktyce najbardziej widać to przy dużych wiertłach i długich wkrętach.

Czy to znaczy, że narzędzie szczotkowe nie ma sensu? Nie dla każdego. Jeśli wiertarko-wkrętarka ma służyć do skręcenia mebli raz na kilka miesięcy i powieszenia obrazu, dopłata za bezszczotkowy silnik nie zwróci się przez cały okres użytkowania, bo szczotki w takim trybie pracy zużyją się po kilkunastu latach albo nigdy. Warto wtedy przeznaczyć pieniądze na drugi akumulator albo na porządny zestaw wierteł, co da odczuwalnie więcej. Bezszczotkowy silnik zaczyna się bronić przy pracy regularnej, kilka razy w tygodniu, i przy zadaniach obciążających narzędzie.

Co realnie grozi przy pracy i jak tego uniknąć?

Wiertarko-wkrętarka wygląda niegroźnie i to jest jej największa pułapka. Najczęstsze urazy nie biorą się z samego wiertła, tylko z reakcji narzędzia w momencie zablokowania końcówki.

Gdy wiertło zakleszczy się w otworze, moment obrotowy nie ma gdzie pójść i obraca obudowę. Przy narzędziu o momencie 60 Nm szarpnięcie jest na tyle mocne, że potrafi skręcić nadgarstek albo wyrwać narzędzie z ręki. Dlatego przy wierceniu otworów powyżej 10 mm i przy pracy otwornicą trzyma się narzędzie dwiema rękami, a jeśli producent dołączył uchwyt boczny, to właśnie do tego służy. Warto też stać tak, żeby przy obrocie narzędzia ręka miała gdzie odskoczyć, a nie uderzyła w ścianę albo w regał.

Rękawice to temat, w którym powszechna intuicja jest błędna. Przy narzędziach z obracającym się elementem rękawica jest zagrożeniem, nie ochroną: materiał może zostać pochwycony przez wiertło i wciągnąć palce. To samo dotyczy luźnych rękawów, sznurków od bluzy i długich włosów. Okulary ochronne natomiast mają sens zawsze, bo wiórki metalowe i odpryski płytki lecą dokładnie na wysokość twarzy.

Osobna sprawa to instalacje w ścianie. Przewód elektryczny biegnie zwykle pionowo od gniazdka i poziomo pod sufitem, ale w budownictwie z lat 70. i w domach po samodzielnych remontach potrafi iść po skosie. Detektor za kilkadziesiąt złotych wykrywa przewody pod napięciem i rury metalowe z przyzwoitą skutecznością. Rury z tworzywa w ogrzewaniu podłogowym wykryje tylko detektor lepszej klasy, dlatego w łazience i przy podłogówce obowiązuje zasada ograniczenia głębokości wiercenia i wcześniejszego sprawdzenia projektu instalacji, jeśli jest dostępny.

Najczęstsze błędy, które kosztują materiał albo narzędzie

Kilka rzeczy powtarza się na tyle regularnie, że warto je wymienić osobno, bo każda z nich ma prostą przyczynę i jeszcze prostsze rozwiązanie.

Wkręcanie na maksymalnych obrotach od pierwszej sekundy. Spust jest progresywny, im głębiej wciśnięty, tym większe obroty, i to jest najważniejszy element sterowania w całym narzędziu. Wkręt ustawia się i zaczyna wkręcać wolno, przyspiesza w środkowej fazie i wyraźnie zwalnia przed dojściem łba do powierzchni.

Docisk zamiast obrotów. Przy tępym wiertle odruchowo naciska się mocniej, co tylko przyspiesza zniszczenie ostrza i grzeje materiał. Wiertło do metalu można naostrzyć na ostrzałce lub szlifierce, wiertła do drewna zwykle taniej wymienić. Rozpoznanie tępego wiertła jest łatwe: ostre wiertło do metalu przy prawidłowym docisku produkuje dwie ciągłe, spiralne wstęgi wióra.

Praca „na oko” przy głębokości. Wiercenie na wylot w miejscu, gdzie po drugiej stronie jest gładka powierzchnia, kończy się wyrwaniem materiału. Przeciwdziała się temu, podkładając kawałek odpadu od spodu albo zwalniając na ostatnich milimetrach i kończąc otwór od drugiej strony. Ogranicznik głębokości, jeśli narzędzie go ma, rozwiązuje problem przy wierceniu pod kołki.

Zostawianie narzędzia z zamontowanym wiertłem i akumulatorem. Poza oczywistym ryzykiem przypadkowego uruchomienia sprzyja to zapominaniu o blokadzie spustu. Wystarczy przestawić przełącznik obrotów w pozycję środkową i wyjąć pakiet.

Podsumowanie

Cała różnica między pracą płynną a walką z materiałem sprowadza się do kilku decyzji podejmowanych przed naciśnięciem spustu. Właściwy system bitu do gniazda wkrętu eliminuje wyskakiwanie końcówki. Otwór prowadzący dobrany do rdzenia wkrętu eliminuje pękanie drewna i rozwarstwianie płyty. Sprzęgło ustawione o stopień za nisko i korygowane w górę eliminuje wciągnięte łby. Bieg dobrany do zadania, a nie do pośpiechu, chroni przekładnię i wiertła.

Reszta to wyczucie, które przychodzi z użyciem. Po kilku godzinach pracy zaczyna się słyszeć, kiedy wiertło przestaje ciąć, a zaczyna trzeć, i czuć moment, w którym wkręt złapał ostatni milimetr. Do tego momentu bezpieczniej jest pracować wolniej, niż się chce, i sprawdzać ustawienia na kawałku odpadu, zanim ruszy się na widoczny element.

I jeszcze jedna rzecz, o której warto pamiętać przy okazji zakupów. Narzędzie z górnej półki nie zrekompensuje złych bitów ani tępych wierteł, a odwrotna zależność działa doskonale: przeciętna wiertarko-wkrętarka z porządnym zestawem końcówek zrobi w domu wszystko, czego się od niej oczekuje.

Najczęściej zadawane pytania

Poniżej krótkie, konkretne odpowiedzi na pytania, które pojawiają się najczęściej przy codziennej pracy z wiertarko-wkrętarką.

Czy wiertarko-wkrętarką można wiercić w betonie?

Tylko modelem z funkcją udaru i tylko w materiałach lżejszych, jak cegła dziurawka czy pustak. W betonie konstrukcyjnym i żelbecie energia udaru jest za mała, otwór powstaje bardzo wolno, a narzędzie mocno się przy tym grzeje. Do takich prac właściwym narzędziem jest młotowiertarka z uchwytem SDS-Plus.

Jak wykręcić wkręt z wyrobionym łbem?

Najpierw spróbuj wcisnąć w gniazdo kawałek gumki recepturki lub wełny stalowej i przez nią przyłożyć bit, co często wystarcza do zwiększenia tarcia. Jeśli to nie zadziała, użyj wykrętaka do śrub, czyli wiertła z lewym gwintem. W ostateczności odwierca się łeb wiertłem o średnicy nieco większej niż łeb, zdejmuje mocowany element i wykręca pozostały trzon szczypcami.

Ile Nm powinna mieć wiertarko-wkrętarka do domu?

Do montażu mebli, półek i typowych prac domowych w zupełności wystarcza 30–50 Nm momentu twardego. Wartości powyżej 70 Nm mają sens przy regularnej pracy z długimi wkrętami ciesielskimi i dużymi otwornicami. Ważniejsza od samej liczby jest liczba stopni sprzęgła i płynność spustu, bo to one dają kontrolę.

Czy trzeba rozładowywać akumulator do zera przed ładowaniem?

Nie. Ogniwa litowo-jonowe nie mają efektu pamięci, a głębokie rozładowanie im szkodzi. Można doładowywać w dowolnym momencie, także po kilku minutach pracy. Przy dłuższym przechowywaniu najlepiej zostawić pakiet naładowany mniej więcej w połowie.

Czym różni się wiertarko-wkrętarka od zakrętarki udarowej?

Wiertarko-wkrętarka podaje moment w sposób ciągły i ma sprzęgło z regulacją, dzięki czemu nadaje się do wiercenia i do precyzyjnego wkręcania. Zakrętarka udarowa uderza w wkręt serią krótkich impulsów obrotowych, przenosi znacznie większą siłę i nie szarpie nadgarstka, ale nie ma regulacji sprzęgła i nie służy do wiercenia precyzyjnych otworów.

Dlaczego wkręt wchodzi krzywo mimo prostego przyłożenia?

Najczęściej dlatego, że wiertło lub wkręt trafiło na sęk albo na twardszą warstwę i zostało odchylone. W drewnie warstwowym i w sklejce zdarza się to regularnie. Pomaga wykonanie otworu prowadzącego, a przy pracy widocznej także wstępne nakłucie punktakiem lub szydłem, żeby końcówka miała wyraźny punkt startowy.

Czy do wkręcania w metal używa się tego samego bitu co do drewna?

Bit dobiera się do gniazda w łbie, a nie do materiału, więc może być ten sam. Zmienia się natomiast wszystko inne: potrzebny jest otwór prowadzący, niższy bieg, mniejsze obroty i wyraźnie ostrożniejsze dokręcanie, bo w metalu opór narasta gwałtownie i sprzęgło reaguje z opóźnieniem.