Jak prawidłowo używać wyrzynarki?

Co właściwie dzieje się w wyrzynarce podczas cięcia?

Silnik napędza mimośród, który zamienia ruch obrotowy na posuwisto-zwrotny ruch pionowy prowadnicy z brzeszczotem. Skok wynosi zwykle od 18 do 26 mm, a częstotliwość od około 500 do 3000 ruchów na minutę. Zęby brzeszczotu są skierowane do góry, więc materiał jest skrawany podczas ruchu ostrza w górę.

Ten szczegół ma dwie praktyczne konsekwencje, o których zapomina się przy pierwszym cięciu. Po pierwsze, wióry są wyrzucane do góry, w stronę operatora i na linię rysunku, co sprawia, że przy szybkim cięciu przestajesz widzieć własną kreskę. Po drugie, i ważniejsze, wyszczerpanie i wyrwania powstają na górnej stronie materiału, bo to tam zęby wychodzą z drewna. Spód pozostaje gładki.

Stąd zasada, która oszczędza mnóstwo poprawek: element tnie się od strony niewidocznej. Jeśli robisz blat z płyty laminowanej i widoczna ma być strona A, kładziesz płytę licem do dołu i tniesz od spodu. Wyrwania zostaną na stronie, której nikt nie zobaczy.

Brzeszczot pracuje wspornikowo, czyli jest trzymany tylko z jednej strony. Dlatego przy grubszym materiale i za dużym posuwie ostrze odgina się do tyłu i cięcie na spodzie płyty wychodzi w innym miejscu niż na górze. Ten ukos jest najczęstszą przyczyną rozczarowania po pierwszej próbie przecięcia deski 40 mm.

Jak dobrać brzeszczot do materiału?

Dobór brzeszczotu robi więcej dla jakości cięcia niż cena samej wyrzynarki. Trzy parametry decydują o wszystkim: materiał ostrza, podziałka zębów i szerokość brzeszczotu.

Materiał ostrza opisują skróty tłoczone na chwycie. HCS to stal wysokowęglowa, elastyczna i tania, przeznaczona wyłącznie do drewna, płyt drewnopochodnych i miękkich tworzyw. HSS to stal szybkotnąca, twarda i odporna na temperaturę, ale krucha, stosowana do metali. BIM oznacza brzeszczot bimetaliczny, w którym zęby z HSS są zgrzane z elastycznym grzbietem z HCS, co daje ostrze wytrzymujące zginanie i jednocześnie tnące metal. HM lub TC to węglik spiekany, używany do gresu, płyt włóknocementowych i laminatów o wysokiej ścieralności.

Podziałka zębów, czyli odległość między nimi, decyduje o szybkości i gładkości. Duże zęby o podziałce 3–4 mm tną drewno błyskawicznie, ale zostawiają szorstką krawędź. Zęby drobne, o podziałce 1–1,2 mm, dają gładkie cięcie i są konieczne przy metalu. Reguła, którą warto zapamiętać: w przecinanym materiale muszą jednocześnie pracować co najmniej trzy zęby. Przy blasze 1 mm grubości oznacza to podziałkę poniżej 0,5 mm, czyli brzeszczot naprawdę drobny.

Szerokość i grubość brzeszczotu odpowiadają za promień skrętu. Ostrze szerokie na 8 mm prowadzi się prosto i nie odgina, ale w łuku o promieniu 30 mm zakleszczy się i pęknie. Do wycinania krzywizn używa się brzeszczotów wąskich, o szerokości 4 mm i mniejszej.

Oznaczenia handlowe brzeszczotów bywają mylące, ale większość producentów przyjęła system kodów zaczynających się od litery T, gdzie liczba mówi o długości i przeznaczeniu, a litera na końcu o uzębieniu. Kod z literą B na końcu oznacza zwykle cięcie czyste w drewnie, kod z literą D szybkie cięcie zgrubne, a końcówka AO ostrze wąskie do łuków. Zapamiętywanie tych symboli nie jest konieczne, bo opis materiału zawsze znajdziesz na opakowaniu, ale dwa kody warto znać: uniwersalny do drewna i drobny do metalu. To pokrywa dziewięćdziesiąt procent domowych zastosowań.

Jak zamocować brzeszczot, żeby nie wypadł podczas pracy?

Współczesne wyrzynarki mają mocowanie beznarzędziowe: odchylasz dźwignię lub obracasz pierścień, wsuwasz brzeszczot do oporu i zwalniasz. Chwyt typu T z pojedynczym nosem to dziś standard, ale w starszym sprzęcie spotyka się chwyt U z otworem, do którego brzeszczoty są coraz trudniej dostępne. Przed zakupem ostrzy sprawdź, który chwyt ma twoja wyrzynarka, bo pomyłka oznacza po prostu nieprzydatne opakowanie.

Trzy rzeczy sprawdza się po zamocowaniu, zanim narzędzie ruszy. Czy brzeszczot wszedł do oporu, czyli czy dźwignia sama wróciła do pozycji zamkniętej. Czy ostrze stoi pionowo, bo brzeszczot wsunięty krzywo albo zabrudzony trocinami mechanizm dają skos, którego potem nie da się wytłumaczyć. I czy rolka prowadząca z tyłu ostrza dotyka jego grzbietu.

Ta rolka jest elementem, który ignoruje się najczęściej, a od którego zależy prostopadłość cięcia. Rolka podpiera brzeszczot od tyłu i przejmuje siłę posuwu. Kiedy się zużyje, wytrze rowek albo zablokuje, ostrze zaczyna uciekać w bok i wszystkie cięcia wychodzą pochyłe. To część zamienna kosztująca kilkanaście złotych i wymieniana raz na kilka lat, ale w warsztacie, gdzie nikt na nią nie patrzy, potrafi latami psuć jakość pracy.

Stopka wyrzynarki powinna leżeć płasko na materiale całą powierzchnią. Jeżeli tniesz miękkie drewno albo lakierowaną płytę, warto nakleić na spód stopki taśmę malarską lub użyć nakładki z tworzywa, którą część producentów dokłada w zestawie. Metalowa stopka po lakierze zostawia rysy, których nie widać podczas cięcia, a które są dobrze widoczne po zamontowaniu elementu.

Do czego służy podcinanie i kiedy je wyłączyć?

Podcinanie, nazywane też ruchem wahadłowym lub orbitalnym, to funkcja, która dodaje do pionowego ruchu brzeszczotu składową do przodu i do tyłu. Ostrze w ruchu w górę jest dodatkowo popychane w materiał, a w ruchu w dół odsuwa się od linii cięcia.

Efekt jest dwojaki. Cięcie przyspiesza wyraźnie, w miękkim drewnie nawet dwukrotnie, bo każdy skok wybiera więcej materiału. Zęby mniej się grzeją, bo w ruchu powrotnym nie trą o ciętą krawędź. Kosztem jest jakość: krawędź robi się szorstka, a przy ostatnim stopniu podcinania wręcz poszarpana, i wyrzynarka trudniej trzyma linię.

Regulacja ma zwykle cztery pozycje, od zera do trzech. Zero oznacza czysty ruch pionowy. Trójka to maksymalne wahanie.

Zasady użycia dają się sprowadzić do kilku sytuacji. Grube drewno lite, cięcie zgrubne, płyta OSB, deska szalunkowa: pozycja 2 lub 3, tempo pracy rośnie i nikogo nie obchodzi krawędź. Sklejka, płyta meblowa, cięcie po widocznej linii: pozycja 1 albo zero. Cięcie po łuku o małym promieniu: zawsze zero, bo podcinanie wypycha brzeszczot z linii. Metal, pleksi, gres, laminat: bezwzględnie zero, w twardych materiałach podcinanie łamie zęby, a w tworzywach powoduje pękanie krawędzi.

To ustawienie odpowiada za sporą część nieudanych cięć u początkujących, bo wyrzynarki wychodzą z fabryki z podcinaniem ustawionym na wartość pośrednią i nikt tego nie zmienia. Jeżeli twoje cięcia w sklejce są poszarpane mimo dobrego brzeszczotu, sprawdź tę dźwignię jako pierwszą.

Jaką prędkość skoku ustawić do konkretnego materiału?

Regulacja prędkości to zwykle pokrętło z liczbami od 1 do 6, czasem połączone z elektroniką utrzymującą obroty pod obciążeniem. Reguła jest odwrotna do intuicji: im twardszy materiał, tym wolniej.

Powód jest cieplny. Przy dużej prędkości zęby wykonują pracę tarcia, temperatura ostrza rośnie, a przy stali szybkotnącej przegrzanie oznacza odpuszczenie zębów i natychmiastową utratę zdolności skrawania. Brzeszczot do metalu, który po pierwszym cięciu przestał ciąć i wygląda na przebarwiony, został spalony za wysokimi obrotami.

W tworzywach sztucznych mechanizm jest inny, ale skutek podobny. Pleksi i poliwęglan topią się od ciepła tarcia, a stopiony materiał zalewa zęby i skleja się z powrotem za ostrzem. Cięcie na wolnych obrotach z chłodzeniem sprężonym powietrzem albo po prostu z przerwami rozwiązuje problem.

Posuw, czyli tempo przesuwania narzędzia, dopasowuje się do dźwięku. Wyrzynarka pracująca prawidłowo brzmi równo. Kiedy silnik zaczyna zwalniać i schodzić w niższy ton, dociskasz za mocno i brzeszczot się odgina. Kiedy narzędzie wyje na wysokich obrotach i wióry są drobne jak pył, posuw jest za mały i ostrze grzeje się bez pożytku.

Jak prowadzić wyrzynarkę, żeby cięcie wyszło proste?

Cięcie z wolnej ręki po narysowanej linii sprawdza się do długości może trzydziestu centymetrów i przy dokładności rzędu milimetra. Powyżej tego zaczyna się dryf, bo brzeszczot podąża za słojami drewna, a ręka nieświadomie koryguje kurs.

Rozwiązaniem jest prowadnica. Najprostsza to prosta listwa albo poziomica przykręcona ściskami stolarskimi równolegle do linii cięcia, w odległości równej dystansowi od boku stopki do brzeszczotu. Ten wymiar mierzy się raz i zapisuje na obudowie narzędzia markerem, bo różni się między modelami i bez niego każde ustawienie prowadnicy to zgadywanie.

Podczas cięcia wyrzynarkę dociska się nie do przodu, tylko w dół i w bok, do prowadnicy. Popychanie do przodu ma być delikatne, właściwie samo prowadzenie narzędzia. Cała pierwsza połowa cięcia decyduje o rezultacie, bo brzeszczot, który raz zjechał z linii, wraca na nią tylko z widocznym uskokiem.

Element cięty musi być unieruchomiony. To brzmi banalnie, dopóki nie spróbuje się przeciąć płyty leżącej luzem na dwóch kozłach. Materiał zaczyna drgać w rytm skoku brzeszczotu, cięcie robi się faliste, a przy metalu drgająca blacha po prostu łamie zęby. Dwa ściski stolarskie kosztują kilkadziesiąt złotych i rozwiązują ten problem raz na zawsze.

Odcinany fragment trzeba podeprzeć albo przewidzieć jego odłamanie. W ostatnich centymetrach cięcia ciężar odpadającego kawałka wyłamuje resztkę materiału i zostawia wyszczerbienie dokładnie na rogu, czyli tam, gdzie najbardziej widać.

Jak ciąć po łuku i wycinać otwory wewnętrzne?

Cięcie krzywoliniowe to główna przewaga wyrzynarki nad piłą tarczową. Wymaga jednak wąskiego brzeszczotu i zerowego podcinania, bo szerokie ostrze w łuku zaklinuje się w rzazie i albo pęknie, albo wypali ścianki cięcia.

Promień skrętu zależy od szerokości ostrza. Brzeszczot 8 mm szerokości pozwala na łuk o promieniu mniej więcej 40 mm i więcej. Wąski, o szerokości 3,5–4 mm, schodzi do promienia 15 mm. Poniżej tego nie warto próbować i lepiej wyciąć łuk odcinkami, robiąc najpierw nacięcia promieniowe w odpadzie, żeby materiał odchodził kawałkami i nie zakleszczał ostrza.

Otwór wewnętrzny, na przykład pod zlewozmywak albo płytę indukcyjną, robi się zawsze przez otwór startowy. Wiertłem 10–12 mm wierci się dziurę wewnątrz obrysu, tuż przy narożniku, wkłada brzeszczot i zaczyna cięcie. Wiercenie w samym narożniku, dokładnie na linii, kończy się widocznym półkolistym wcięciem w gotowym otworze.

Alternatywą jest cięcie wgłębne, w którym opiera się przednią krawędź stopki o materiał, uruchamia narzędzie i powoli przechyla je, aż brzeszczot zagłębi się w płycie. Technika działa tylko w drewnie i płytach do około 20 mm, tylko z wyłączonym podcinaniem i tylko szerokim, sztywnym ostrzem. W metalu i laminacie kończy się złamanym brzeszczotem, więc nie ma powodu ryzykować.

Przy wycinaniu otworu pod urządzenie do zabudowy trzeba pamiętać o kolejności: najpierw wszystkie cztery boki, na końcu narożniki. I o tym, że wycięty kawałek płyty jest ciężki, więc pod koniec cięcia ktoś powinien go przytrzymać albo trzeba go podeprzeć od spodu.

Jak uniknąć wyszczerbień na widocznej krawędzi?

To pytanie wraca przy każdym cięciu płyty laminowanej albo panelu podłogowego, gdzie krawędź zostaje odsłonięta. Poprawa jakości jest wynikiem kilku niezależnych zabiegów, które można stosować łącznie.

Pierwszy to wspomniana zasada cięcia od strony niewidocznej. Drugi to brzeszczot z zębami odwróconymi, skierowanymi w dół, który skrawa podczas ruchu w dół i przenosi wyrwania na spód. Jest wolniejszy i wymaga mocniejszego dociskania narzędzia, bo siła cięcia odpycha stopkę od materiału, ale krawędź na wierzchu wychodzi czysta.

Trzeci sposób to wkładka przeciwodpryskowa: mały plastikowy element wciskany w otwór w stopce, który dociska włókna tuż przy brzeszczocie. Jest w zestawie z większością wyrzynarek i najczęściej ląduje nietknięty w walizce. Działa naprawdę dobrze, ale trzeba pamiętać, że przy cięciu pod kątem i przy podcinaniu należy go wyjąć.

Czwarty, najstarszy i skuteczny w każdych warunkach, to podłożenie ofiarnej deski albo kawałka sklejki pod cięty materiał i cięcie przez oba naraz. Włókna są podparte z obu stron i nie mają jak się wyłamać.

Piąty, przydatny przy panelach i płytach z folią: naklejenie taśmy malarskiej wzdłuż linii cięcia i narysowanie kreski na taśmie. Taśma trzyma powierzchniową warstwę okleiny i ogranicza odpryskiwanie lakieru.

Żaden z tych zabiegów nie da krawędzi jak z piły formatowej. Jeżeli robisz meble, w których każda krawędź jest widoczna, wyrzynarka wykona wycięcia i krzywizny, ale proste boki lepiej zlecić do docięcia w hurtowni płyt razem z oklejaniem obrzeża.

Cięcie pod kątem, w metalu i w materiałach nietypowych

Stopka większości wyrzynarek przechyla się do 45 stopni w obie strony po poluzowaniu śruby imbusowej albo dźwigni. Skala na stopce jest orientacyjna, więc przed cięciem odpowiedzialnym warto sprawdzić kąt kątownikiem nastawnym i zrobić próbę na odpadzie. Przy cięciu ukosem stopka ma mniejszą powierzchnię podparcia, więc narzędzie łatwiej ucieka, a podcinanie trzeba wyłączyć.

Cięcie metalu wymaga trzech rzeczy naraz: brzeszczotu bimetalicznego lub HSS o odpowiednio drobnej podziałce, najniższych obrotów i chłodzenia. Chłodzenie to w praktyce olej maszynowy, wiórowy albo w ostateczności zwykły olej silnikowy nanoszony pędzelkiem na linię cięcia co kilkanaście centymetrów. Blachę cienką, poniżej 1 mm, kładzie się na sklejce i tnie razem z podkładem, inaczej materiał drga i zęby wyłamują się jeden po drugim. Krawędź po cięciu jest ostra jak brzytwa i trzeba ją opiłować.

Rura stalowa i profil zamknięty dają się ciąć, ale ostrze musi przechodzić przez jedną ściankę na raz. Cięcie przez dwie ścianki naraz kończy się zakleszczeniem.

Gres i płytki ceramiczne tnie się brzeszczotem z napyloną ścierniwą węglikową, bardzo wolno i bez podcinania. To jedyny rozsądny sposób na wycięcie w płytce otworu o nieregularnym kształcie, na przykład pod puszkę elektryczną w narożniku. Zajmuje kilka minut na jeden otwór i zużywa ostrze, ale działa.

Materiały miękkie i sprężyste, jak guma, wykładzina, styropian czy wełna mineralna, tnie się brzeszczotami bez zębów: gładkimi lub falistymi. Zwykłe ostrze do drewna szarpie taki materiał i wyrywa go ze stołu.

Jakie błędy powodują pękanie brzeszczotów i krzywe cięcie?

Złamany brzeszczot rzadko oznacza wadę ostrza. Najczęściej to skutek jednej z czterech sytuacji.

Zbyt mocne pchanie do przodu. Ostrze odgina się do tyłu, pracuje pod obciążeniem zginającym i pęka przy chwycie. Rozpoznaje się to po tym, że złamanie następuje przy samym mocowaniu, a cięcie było wyraźnie ukośne w dolnej części.

Skręcanie narzędzia w rzazie. Próba korekty kursu w połowie cięcia przez obrót całej wyrzynarki wprowadza w ostrze naprężenia skręcające, na które brzeszczot nie jest przygotowany. Poprawka polega na wycofaniu się i wejściu na linię od nowa, a nie na naginaniu ostrza w szczelinie.

Za wąskie ostrze do promienia łuku. Klasyk przy wycinaniu kółek. Ostrze klinuje się w rzazie i łamie w połowie długości.

Materiał, który się zamyka. Deska w naprężeniach albo płyta niepodparta z jednej strony zaciska rzaz na ostrzu. W drewnie litym można temu zapobiec klinem wbitym w wykonane już cięcie.

Krzywe cięcie w pionie, czyli ukos widoczny na spodzie, ma z kolei trzy typowe przyczyny: zużytą rolkę prowadzącą, zbyt szybki posuw przy grubym materiale i stopkę ustawioną nie do końca prostopadle. Kolejność sprawdzania jest właśnie taka, bo rolka jest najtańsza do wymiany, a stopkę reguluje się najrzadziej.

Ważny detal przy grubym drewnie: nie każda wyrzynarka nadaje się do cięcia elementów powyżej 40 mm. Deklarowana głębokość cięcia w drewnie to zwykle 60–100 mm w narzędziach domowych, ale przy górnej granicy tego zakresu ukos jest praktycznie nieunikniony. Do belek i kantówek właściwym narzędziem jest piła szablasta albo pilarka łańcuchowa, a nie wyrzynarka.

Bezpieczeństwo i utrzymanie narzędzia w formie

Okulary ochronne są przy wyrzynarce ważniejsze niż przy większości narzędzi, bo wióry lecą do góry, w stronę twarzy. Przy cięciu metalu odpryski są gorące i ostre. Ochronniki słuchu mają sens przy dłuższej pracy, bo poziom hałasu przy cięciu blachy przekracza 90 dB.

Rękawice to temat sporny. Chronią przed zadziorami przy przenoszeniu blachy, ale przy samym cięciu zmniejszają czucie i zwiększają ryzyko wciągnięcia. Rozsądne rozwiązanie to rękawice przy przygotowaniu materiału i gołe ręce przy narzędziu.

Odsysanie pyłu bywa traktowane jako fanaberia, dopóki nie potnie się kilku metrów płyty MDF w zamkniętym pomieszczeniu. Pył z MDF zawiera żywice formaldehydowe i jest drobny na tyle, że wchodzi głęboko do dróg oddechowych. Króciec do odkurzacza jest w większości wyrzynarek i warto z niego korzystać, choćby dlatego, że jednocześnie odsłania linię cięcia.

Konserwacja sprowadza się do trzech czynności. Czyszczenie mocowania brzeszczotu z trocin, bo zapchany mechanizm trzyma ostrze krzywo. Kropla oleju na rolkę prowadzącą raz na kilka godzin pracy. Kontrola stanu przewodu i szczotek w narzędziach sieciowych, jeśli podczas pracy widać iskrzenie w otworach wentylacyjnych.

Brzeszczoty przechowuj płasko, w oryginalnym opakowaniu albo w rozdzielonych przegrodach. Wrzucone luzem do walizki obijają się i tracą ostrość na wierzchołkach zębów, co szczególnie boli w ostrzach do metalu.

Podsumowanie

Wyrzynarka nagradza cierpliwość bardziej niż siłę. Większość problemów, które przypisuje się słabemu narzędziu, znika po zmianie brzeszczotu na właściwy, wyłączeniu podcinania i zwolnieniu tempa posuwu o połowę.

Jeżeli miałbym wskazać kolejność, w jakiej opłaca się nadrabiać braki, to najpierw komplet sensownych brzeszczotów, bo kosztuje kilkadziesiąt złotych i zmienia rezultat najbardziej. Potem dwa ściski i prosta listwa jako prowadnica. Dopiero na końcu droższe narzędzie, bo różnica między wyrzynarką za trzysta a za osiemset złotych sprowadza się głównie do mniejszych drgań, lepszego prowadzenia ostrza i wygody, a nie do tego, czy cięcie wyjdzie proste.

Warto też pogodzić się z granicami tego narzędzia. Do prostych, długich cięć w płycie lepsza jest piła tarczowa z szyną. Do rozbiórki i cięcia grubych elementów piła szablasta. Wyrzynarka jest niezastąpiona tam, gdzie trzeba wyciąć kształt, otwór albo krzywiznę, i właśnie w tej roli warto jej używać.

Najczęściej zadawane pytania

Zestaw krótkich odpowiedzi na kwestie, które pojawiają się przy codziennej pracy z wyrzynarką. Odpowiedzi zaczynają się od konkretu.

Czy wyrzynarką można ciąć płytę gipsowo-kartonową?

Można, ale rzadko warto. Wyrzynarka wytwarza przy gipsie ogromną ilość drobnego pyłu i wibruje na miękkim materiale. Do otworów w płycie g-k sensowniejszy jest nóż z ostrzem trapezowym albo tania piłka ręczna do otworów, a wyrzynarki używa się tylko przy wycięciach o skomplikowanym kształcie.

Jak długo wytrzymuje brzeszczot do drewna?

Przy cięciu miękkiego drewna dobry brzeszczot HCS wystarcza na kilkanaście do kilkudziesięciu metrów cięcia. W płytach wiórowych i MDF żywica ściera zęby znacznie szybciej i ostrze może stępić się po kilku metrach. Objawem zużycia jest konieczność mocniejszego dociskania i przypalenia na krawędzi cięcia.

Czy wyrzynarka akumulatorowa jest wystarczająco mocna?

Dla drewna do około 40 mm i blachy do 2 mm w zupełności. Modele akumulatorowe 18 V z silnikiem bezszczotkowym mają dziś porównywalną wydajność z sieciowymi, a różnica ujawnia się dopiero przy długiej, ciągłej pracy, gdzie ogranicza je pojemność akumulatora. Przy dużych średnicach materiału sieć nadal daje stabilniejszą prędkość pod obciążeniem.

Dlaczego wyrzynarka pali drewno podczas cięcia?

Przypalona krawędź oznacza zbyt wolny posuw przy wysokich obrotach albo stępiony brzeszczot. Ostrze wtedy nie skrawa, tylko trze o materiał i wytwarza ciepło. Sprawdź stan zębów, zwiększ tempo prowadzenia narzędzia i włącz podcinanie o jeden stopień.

Czy da się wyrzynarką wyciąć idealne koło?

Da się, przy użyciu prowadnicy cyrklowej, czyli listwy z trzpieniem mocowanej do stopki. Trzpień wbija się w środek okręgu, a wyrzynarka jedzie po łuku o stałym promieniu. Bez takiej prowadnicy koło z wolnej ręki zawsze wychodzi lekko owalne, bo ręka nie utrzymuje stałego promienia.

Co zrobić, gdy brzeszczot podczas cięcia zaczyna dymić?

Zatrzymaj narzędzie natychmiast. Dym oznacza, że rzaz się zamknął i ostrze pracuje przez tarcie, albo że materiał zawiera żywicę czy klej topiący się od ciepła. Wycofaj brzeszczot, sprawdź, czy cięcie się nie zacisnęło, i w razie potrzeby rozeprzyj rzaz klinem.

Czy trzeba wyłączyć podcinanie przy cięciu sklejki?

Przy sklejce cienkiej i widocznej krawędzi tak, podcinanie ustaw na zero lub jeden. Przy sklejce szalunkowej grubej, gdzie liczy się tempo, można pracować na dwójce. Sklejka ma warstwy o naprzemiennym układzie włókien, więc jest szczególnie podatna na wyrywanie przy agresywnym ustawieniu.