Jak podłączyć głośniki do telewizora?

Jakie głośniki chcesz podłączyć?

Zanim zajrzysz na tylny panel telewizora, sprawdź, z czym masz do czynienia po stronie audio. To rozróżnienie decyduje o wszystkim, co dalej, i jest najczęstszą przyczyną nieudanych zakupów kabli.

Głośniki aktywne mają wbudowany wzmacniacz. Poznasz je po tym, że mają własną wtyczkę zasilającą i najczęściej pokrętło głośności. Do tej kategorii należą soundbary, głośniki komputerowe, monitory studyjne, kolumny bezprzewodowe pokroju KEF LSX czy Audioengine, a także większość zestawów 2.1 z subwooferem. Takie urządzenia podłączysz do telewizora bezpośrednio.

Głośniki pasywne to same przetworniki w obudowie. Nie mają zasilania ani żadnej elektroniki, tylko dwa zaciski na przewód głośnikowy. Klasyczne kolumny podłogowe, podstawkowe, stare Tonsile czy kolumny z rozebranej wieży to właśnie ten typ. Telewizor nie ma żadnego wyjścia, które by je napędziło, bo nie zawiera stopnia mocy. Potrzebujesz między nimi wzmacniacza stereo albo amplitunera AV, i dopiero to urządzenie łączysz z telewizorem. Nie ma tu obejścia, nie ma przejściówki, która by to załatwiła. Jeśli ktoś próbuje sprzedać Ci kabel „z telewizora do kolumn pasywnych”, sprzedaje coś, co nie zadziała.

Trzecia grupa to głośniki bezprzewodowe: przenośne kostki Bluetooth, systemy typu Sonos, głośniki Wi-Fi. Tutaj łączność jest wbudowana, ale każdy z tych światów rządzi się osobnymi prawami i o tym za chwilę.

Które wyjście audio ma Twój telewizor?

Obejrzyj tylny i boczny panel. Współczesny telewizor ma zwykle trzy do czterech portów istotnych dla dźwięku, a ich obecność zmieniła się mocno w ciągu ostatniej dekady.

Port HDMI oznaczony jako ARC lub eARC to dziś główna droga wyjścia dźwięku. Zwykle jest tylko jeden taki port na całym telewizorze i bywa ukryty gdzieś pośród pozostałych HDMI, opisany drobnym drukiem. Jeśli wepniesz kabel w sąsiedni port bez tego opisu, dźwięk nie wyjdzie i będziesz szukał winy w ustawieniach, choć wina leży trzy centymetry obok.

Wyjście optyczne, opisane jako Digital Audio Out, Optical albo TOSLINK, to kwadratowe gniazdo przykryte plastikową zaślepką, spod której po zdjęciu widać czerwone światełko. Przesyła dźwięk cyfrowo impulsami świetlnymi, co czyni je całkowicie odpornym na zakłócenia elektromagnetyczne i przydatnym wszędzie tam, gdzie w szafce RTV panuje bałagan kablowy. Wciąż występuje w większości telewizorów, choć w najwyższych seriach niektórych producentów zaczyna znikać.

Wyjście słuchawkowe jack 3,5 mm to gatunek na wymarciu. W telewizorach z połowy poprzedniej dekady było standardem, dziś w modelach Sony, Samsunga czy LG bywa go po prostu brak. To nie jest awaria ani pomyłka konstruktora, tylko świadoma decyzja: telewizor robi się cieńszy, a analogowy tor audio zajmuje miejsce i podnosi koszt. Efekt uboczny odczuwają głównie ci, którzy mają sprawne, lubiane głośniki komputerowe albo starsze słuchawki przewodowe i zakładali, że po prostu je wepną.

Bluetooth ma dziś praktycznie każdy telewizor z systemem Smart TV, ale z ważnym zastrzeżeniem, które omówimy osobno, bo dostępność modułu nie oznacza jeszcze możliwości wysłania na niego dźwięku.

Bywa też wyjście koaksjalne (cyfrowe na złączu RCA, zwykle pomarańczowym) oraz analogowe wyjścia RCA w parze biało-czerwonej. Oba spotkasz raczej w starszych odbiornikach niż w tegorocznych premierach.

Czym różni się HDMI ARC od eARC i kiedy to ma znaczenie?

To pytanie generuje sporo zamieszania, a odpowiedź daje się sprowadzić do jednej liczby: przepustowości kanału zwrotnego. ARC przenosi około 1 Mb/s skompresowanego dźwięku, eARC około 37 Mb/s, czyli mniej więcej trzydziestokrotnie więcej. Ograniczenie ARC to spadek po starym standardzie S/PDIF: wystarcza na nieskompresowane stereo PCM oraz skompresowane Dolby Digital i DTS w 5.1, ale nie na Dolby TrueHD, DTS-HD Master Audio czy wielokanałowe PCM. eARC pojawił się wraz z HDMI 2.1 i korzysta z kanału ethernetowego w przewodzie HDMI, dzięki czemu obsługuje wielokanałowe PCM do 7.1 w 24 bitach i 192 kHz.

Tyle teorii. Teraz część, która realnie wpływa na decyzję zakupową, a bywa przemilczana w rozmowach o eARC jako „lepszym dźwięku”.

Stratny Dolby Atmos jest przenoszony w kontenerze Dolby Digital Plus i mieści się w budżecie przepustowości zwykłego ARC. To dokładnie ten format, w którym Atmos nadają Netflix, Disney+, HBO Max i Apple TV+. Innymi słowy: jeśli Twoim źródłem są aplikacje w telewizorze, a takich osób jest zdecydowana większość, zwykły ARC przepuści Atmos bez uszczerbku. eARC zaczyna mieć znaczenie dopiero przy odtwarzaczu UHD Blu-ray, konsoli albo serwerze multimedialnym, bo ścieżki TrueHD i DTS-HD Master Audio z tych źródeł wymagają jego przepływności.

Warto też znać pułapkę, o której mało kto uprzedza przy kasie. Część telewizorów Samsunga i LG, zależnie od rocznika, nie dekoduje ani nie przepuszcza strumieni DTS, nawet przez eARC. Jeśli masz kolekcję filmów ze ścieżkami DTS albo amplituner, który na DTS się opiera, sprawdź to w specyfikacji konkretnego modelu, zanim uznasz, że eARC załatwi wszystko.

Odczytanie tej tabeli sprowadza się do prostego wniosku: różnica ARC kontra eARC dotyczy jednej rubryki, a nie całej kolumny. Jeśli w tej rubryce nie znajdziesz siebie, port eARC nie zmieni Twojego wieczoru z filmem.

Jak podłączyć soundbar lub głośniki aktywne przez HDMI?

Metoda z jednym kablem i sterowaniem z pilota telewizora. Zajmuje kilka minut, o ile ustawisz to, czego instrukcja zwykle nie akcentuje.

Zacznij od wpięcia kabla HDMI w port telewizora opisany ARC lub eARC, a drugiego końca w port soundbara opisany HDMI OUT (TV-ARC) albo TV. Kierunek ma znaczenie: to jest wyjście do telewizora, nie wejście na źródło. Następnie w soundbarze ustaw źródło na HDMI, D.IN albo TV, zależnie od nazewnictwa producenta.

Teraz część, która decyduje o powodzeniu. W telewizorze musisz włączyć HDMI-CEC, czyli protokół, który pozwala urządzeniom rozmawiać ze sobą i przekazywać komendy pilota. Każdy producent nazywa go inaczej, co skutecznie utrudnia szukanie: u Samsunga to Anynet+, u LG SIMPLINK, u Sony BRAVIA Sync. Bez włączonego CEC połączenie ARC często w ogóle nie nawiąże się poprawnie, a pilot telewizora nie będzie regulował głośności soundbara. To jest najczęstsza przyczyna sytuacji „wszystko podłączyłem, a dźwięk dalej leci z telewizora”.

Potem przejdź do menu dźwięku i wskaż wyjście audio na urządzenie zewnętrzne. Wbudowane głośniki nie zawsze wyłączają się same. W telewizorach Philips ścieżka wygląda mniej więcej tak: Konfiguracja, Ustawienia telewizora, Dźwięk, Zaawansowane, Głośniki telewizora, Wyłącz. U innych producentów nazwy się różnią, ale logika jest ta sama.

Ostatni krok to format cyfrowego wyjścia audio, i tu popełnia się najwięcej błędów. Jeśli ustawisz Bitstream albo Pass-Through, a soundbar nie dekoduje danego formatu, dostaniesz ciszę lub trzaski. Jeśli ustawisz PCM, telewizor sam zdekoduje ścieżkę i wyśle prosty strumień, który przyjmie każde urządzenie, ale stracisz dźwięk wielokanałowy. Reguła praktyczna: PCM przy głośnikach stereo i prostych zestawach, Bitstream lub Auto przy soundbarze z dekoderem Atmos albo amplitunerze AV. Samsung wprost wskazuje tę ścieżkę diagnostyczną: przy niskiej jakości lub braku dźwięku mimo poprawnego połączenia sprawdź Cyfrowy format wyjściowy dźwięku w menu Dźwięk, Ustawienia zaawansowane, i przełącz go na PCM, Auto lub Pass-Through.

Jaki kabel HDMI kupić do eARC?

Wokół kabli narosła cała mitologia, w której cena rośnie proporcjonalnie do obietnic. Rozdzielmy to, co wynika ze specyfikacji, od tego, co wynika z marży.

HDMI.org potwierdza obsługę eARC także dla kabli Standard HDMI with Ethernet oraz High Speed HDMI with Ethernet, a Sony rekomenduje High Speed HDMI with Ethernet. Słowo klucz brzmi „with Ethernet”, bo eARC korzysta właśnie z kanału ethernetowego przewodu. Kabel bez tej pary żył może przepuścić obraz w 4K i nie przepuścić eARC, co daje objaw mylący: film wygląda idealnie, a amplituner uparcie melduje zwykłe ARC.

Zdarza się też odwrotny scenariusz: bezimienny kabel opisany jako „HDMI 2.1” przepuszcza 4K 120 Hz bez zarzutu, a mimo to cofa audio do trybu ARC, przez co aplikacja soundbara pokazuje Atmos stratny zamiast TrueHD. Dlatego przy eARC warto szukać certyfikacji Ultra High Speed HDMI na opakowaniu i trzymać się długości do trzech metrów.

Czego kabel na pewno nie zrobi: nie poprawi brzmienia. Sygnał cyfrowy albo dociera w całości, albo się rwie, a wtedy słychać przerwy i trzaski, nie „gorszy dźwięk”. Przepłacanie za pozłacane wtyki w kablu HDMI za dwieście złotych nie ma pokrycia w fizyce. Certyfikacja i rozsądna długość mają, i na tym kończy się lista.

Jak podłączyć stare kolumny albo głośniki komputerowe do nowego telewizora?

Sytuacja klasyczna i coraz częstsza: nowy telewizor przyjeżdża do domu, a sprawny sprzęt audio z poprzedniej epoki nagle nie ma się gdzie wpiąć. Telewizor wypuszcza sygnał cyfrowy, a stare głośniki potrzebują analogowego napięcia. Te dwa światy nie rozmawiają ze sobą bez tłumacza.

Tłumaczem jest konwerter DAC, czyli przetwornik cyfrowo-analogowy. Wpinasz w niego kabel optyczny z telewizora, a z drugiej strony wyprowadzasz RCA albo jack 3,5 mm do wzmacniacza, wieży lub głośników komputerowych. Urządzenie potrzebuje własnego zasilania, zwykle z gniazdka albo z portu USB telewizora. W menu telewizora ustaw wtedy format wyjścia na PCM, i to jest warunek konieczny, nie kosmetyczny: trzaski przy kablu optycznym wynikają najczęściej z nierozpoznanego formatu kodowania, bo większość prostych konwerterów DAC obsługuje wyłącznie nieskompresowane stereo. Telewizor wysyłający Dolby Digital do konwertera, który go nie rozumie, produkuje szum przypominający uszkodzony sprzęt, choć wszystko jest sprawne.

Alternatywą jest ekstraktor audio HDMI, który wyciąga dźwięk z portu ARC i wyprowadza go na RCA lub jack. Rozwiązanie tańsze niż amplituner, ale nie bezproblemowe: tanie ekstraktory potrafią gubić sygnał przy szybkiej zmianie kanałów w dekoderze i zrywać komunikację HDCP. Jeśli oglądasz dużo telewizji linearnej i przeskakujesz między kanałami, weź tę wadę pod uwagę.

Jest jeszcze argument, o którym rzadko się mówi, a który przemawia za konwerterem nawet wtedy, gdy telewizor ma sprawne wyjście jack. Wysyłając sygnał optycznie do zewnętrznego przetwornika, omijasz przetwornik cyfrowo-analogowy wbudowany w telewizor, którego jakość często pozostawia sporo do życzenia. Przy tanim odbiorniku i przyzwoitych kolumnach ta różnica bywa słyszalna, głównie jako czystszy, mniej zamulony środek pasma.

Przy kolumnach pasywnych ścieżka jest dłuższa, ale prostsza koncepcyjnie: telewizor łączysz optycznie lub przez ARC ze wzmacniaczem stereo albo amplitunerem AV, a kolumny podłączasz przewodem głośnikowym do wzmacniacza. Wzmacniacz jest tu nieusuwalnym elementem, nie dodatkiem.

Kiedy Bluetooth ma sens, a kiedy jest złym pomysłem?

Bluetooth kusi brakiem kabli i zwykle rozczarowuje przy pierwszym filmie z dialogami. Powód jest mierzalny.

Podstawowy kodek SBC dokłada mniej więcej 200–220 ms opóźnienia, aptX około 100–170 ms, a dedykowany aptX Low Latency schodzi do 32–40 ms. Rozjazd zaczyna być zauważalny w okolicach 45 ms, a powyżej 80–100 ms staje się rozpraszający. Przełóż to na praktykę: przy typowym połączeniu SBC dźwięk spóźnia się o jedną piątą sekundy, co przy zbliżeniu na twarz aktora widać natychmiast i czego mózg nie zdoła zignorować przez dwie godziny seansu.

Ciekawostka z fizjologii, która tłumaczy asymetrię tolerancji: mózg znacznie łatwiej akceptuje dźwięk spóźniony niż wyprzedzający, bo w świecie rzeczywistym światło zawsze dociera szybciej niż fala akustyczna. Próg wykrywania biegnie od około +45 ms przy dźwięku wyprzedzającym obraz do około -125 ms przy dźwięku spóźnionym. To dlatego regulacje w telewizorach pozwalają dźwięk opóźnić, ale nie przyspieszyć, i dlatego problem „dźwięk leci przed obrazem” bywa trudniejszy do naprawienia niż odwrotny.

Warunek działania aptX Low Latency jest bezlitosny: obsługiwać go muszą obie strony połączenia, zarówno źródło, jak i odbiornik. Telewizor z aptX LL i głośnik bez niego spadną do SBC, a Ty dostaniesz pełne 200 ms mimo zakupu droższego sprzętu. Producenci telewizorów rzadko chwalą się listą obsługiwanych kodeków w materiałach marketingowych, co utrudnia weryfikację przed zakupem.

Zanim jednak zaczniesz porównywać kodeki, sprawdź rzecz podstawową: czy telewizor w ogóle pozwala wysłać dźwięk na dowolny głośnik Bluetooth. Moduł jest niemal zawsze, ale bywa zarezerwowany do obsługi pilota i akcesoriów producenta, a menu wyjścia audio nie zaoferuje Ci sparowania z obcym urządzeniem. Skarg tego typu w kontekście części telewizorów LG jest w sieci sporo. Jeśli Bluetooth ma być Twoją główną metodą, zweryfikuj to na konkretnym modelu, a nie na zapewnieniu, że „każdy Smart TV to ma”.

Dla kogo Bluetooth mimo wszystko ma sens? Dla wieczornego słuchania na słuchawkach, gdy domownicy śpią. Dla muzyki z aplikacji, gdzie synchronizacja nie istnieje jako problem. Dla przenośnego głośnika wyciągniętego raz na jakiś czas. Dla stałego zestawu do filmów jest wyborem, którego większość osób po kilku tygodniach żałuje.

Co robić, gdy dźwięk się rozjeżdża albo znika?

Objawy bywają identyczne przy różnych przyczynach, dlatego warto szukać metodycznie, zamiast wymieniać kable na chybił trafił.

Zacznij od izolacji problemu. Posłuchaj najpierw przez wbudowane głośniki telewizora: jeśli synchronizacja jest poprawna, źródło kłopotu leży w zewnętrznym torze audio. To dzieli listę podejrzanych na pół w trzydzieści sekund.

Mechanizm rozjazdu warto rozumieć, bo tłumaczy, dlaczego problem nasila się na drogich telewizorach. Współczesny odbiornik prowadzi ciężkie przetwarzanie obrazu: skalowanie, interpolację ruchu, redukcję szumu, konwersję HDR, a każda z tych operacji dokłada obrazowi kilka milisekund. Dźwięk idzie tymczasem inną, zwykle krótszą drogą. Im więcej „ulepszaczy” obrazu włączonych, tym większy rozjazd. Włączenie trybu gry, który wycina większość przetwarzania, bywa skuteczniejszą kuracją niż grzebanie w opóźnieniu audio.

Jeśli rozjazd zostaje, sięgnij po regulację. W telewizorze szukaj opcji Opóźnienie audio, Synchronizacja audio-wideo albo Lip Sync, zwykle z zakresem od -200 do +200 ms, i przesuwaj wartość krokami po 10–20 ms. Amplitunery dają więcej swobody, czasem do 500 ms, a nowsze modele korygują to automatycznie przez protokół eARC, w którym telewizor komunikuje odbiornikowi swoje opóźnienie przetwarzania. Ta automatyka działa nierówno, zależnie od kombinacji sprzętu, więc traktuj ją jako punkt wyjścia, nie gwarancję.

Przy zanikach dźwięku i przerwach w soundbarze pierwszym podejrzanym jest CEC. Winna bywa negocjacja CEC między urządzeniami, a pełny restart obu urządzeń, aktualizacja firmware’u i ewentualna wymiana kabla rozwiązują zdecydowaną większość przypadków. Samsung dorzuca jeszcze jedną praktyczną wskazówkę: przy problemach z ARC lub eARC odłącz najpierw wszystkie urządzenia zewnętrzne typu dekoder czy przystawka OTT i spróbuj ponownie, bo niektóre z nich błędnie obsługują standard HDMI i psują całą komunikację.

Kompletna cisza mimo poprawnego połączenia to prawie zawsze format wyjścia. Przełącz na PCM i sprawdź. Jeśli dźwięk wraca, wiesz, że urządzenie po drugiej stronie nie dekoduje tego, co telewizor wysyłał.

Przykład z praktyki: gdy eARC nie był rozwiązaniem problemu

Warszawskie mieszkanie, salon około 22 m². Telewizor OLED z 2019 roku, port HDMI ARC bez eARC, do tego soundbar 3.1 z dekoderem Dolby Atmos kupiony rok później. Właściciel oglądał głównie Netflixa i HBO Max, sporadycznie serial z dysku. Skarga brzmiała: dialogi giną w tle, a efekty przestrzenne ledwo słychać. Wniosek, który sam wyciągnął, brzmiał: potrzebny nowy telewizor z eARC.

Rachunek za tę diagnozę zamykał się kwotą około 4000 zł. Rachunek za jej weryfikację zamykał się w piętnastu minutach.

Test pierwszy: sprawdzenie, co soundbar w ogóle odbiera. Wyświetlacz przy odtworzeniu tytułu Netflixa z Atmosem meldował Dolby Atmos. Kanał ARC działał zgodnie ze specyfikacją, bo streaming nadaje Atmos w kontenerze Dolby Digital Plus, który mieści się w przepustowości zwykłego ARC. eARC nie miał tu nic do poprawienia.

Test drugi: menu dźwięku telewizora. Cyfrowy format wyjściowy ustawiony na PCM. Ktoś, prawdopodobnie instalator, przestawił to kiedyś, żeby rozwiązać problem z innym urządzeniem. Skutek: telewizor rozkładał ścieżkę Atmos na zwykłe stereo i podawał soundbarowi dwa kanały, a soundbar lojalnie wyświetlał to, co dostawał od aplikacji, nie to, co realnie płynęło kablem. Przełączenie na Bitstream przywróciło wielokanałowość natychmiast.

Test trzeci: tryb dźwięku w soundbarze ustawiony na Standard z włączonym wirtualnym pogłosem, a w telewizorze aktywny korektor „Clear Voice”, który podbijał pasmo mowy przed wysłaniem sygnału. Dwa procesory pracowały przeciwko sobie. Wyłączenie obróbki po stronie telewizora zrobiło dla zrozumiałości dialogów więcej niż cokolwiek innego tego dnia.

Koszt naprawy: zero złotych. Czas: kwadrans. Wniosek, który wychodzi poza tę konkretną szafkę RTV: zanim uznasz, że ograniczeniem jest złącze, sprawdź, co system faktycznie przez to złącze przesyła. Objaw „słaby dźwięk” w dziewięciu przypadkach na dziesięć pochodzi z ustawień, nie z przepustowości. Nowy telewizor z eARC rozwiązałby ten problem tylko przypadkiem, przy okazji resetu ustawień do domyślnych.

Podsumowanie:

Wybór metody sprowadza się do dwóch pytań, które warto zadać sobie w tej kolejności. Czy Twoje głośniki mają wzmacniacz? Jeśli nie, cała reszta jest bezprzedmiotowa dopóki nie pojawi się wzmacniacz lub amplituner. Jeśli tak, drugie pytanie brzmi: co telewizor i głośniki mają wspólnego na tylnym panelu?

Przy soundbarze i nowszym telewizorze HDMI ARC załatwia sprawę jednym kablem, ze sterowaniem z pilota w gratisie. eARC dokłada się tylko wtedy, gdy oglądasz z płyt UHD Blu-ray albo puszczasz materiał z konsoli czy serwera, i wtedy jest różnicą realną, a nie marketingową. Przy zestawie stereo bez HDMI wyjście optyczne pozostaje solidnym, sprawdzonym wyborem, choć bez wygody sterowania głośnością. Przy sprzęcie z poprzedniej epoki konwerter DAC za sto kilkadziesiąt złotych daje mu drugie życie i przy okazji często brzmi lepiej niż tor analogowy taniego telewizora. Bluetooth zostaw do słuchawek i muzyki.

I jeszcze jedno, wynikające z częstotliwości, z jaką ten sam scenariusz powtarza się w domowych instalacjach: zanim wydasz pieniądze na kabel, konwerter czy nowy sprzęt, wejdź w menu dźwięku i sprawdź format wyjścia. Ta jedna pozycja odpowiada za większość problemów, które wyglądają na sprzętowe.

Najczęściej zadawane pytania

Poniżej krótkie odpowiedzi na pytania, które najczęściej pojawiają się przy podłączaniu dźwięku do telewizora. Każda odpowiedź zaczyna się od konkretu, bez rozbiegu.

Czy można podłączyć głośniki do telewizora bez wyjścia jack?

Tak. Użyj wyjścia optycznego z konwerterem DAC, portu HDMI ARC z ekstraktorem audio lub wzmacniaczem, albo połączenia Bluetooth, jeśli telewizor pozwala wysłać na nie dźwięk. Brak gniazda słuchawkowego w nowym telewizorze to standard, nie usterka.

Czy pilot od telewizora będzie sterował głośnością głośników?

Przy połączeniu HDMI z włączonym CEC zwykle tak. Przy wyjściu optycznym i analogowym zwykle nie, i głośność regulujesz osobnym pilotem lub pokrętłem. To jedna z głównych przewag HDMI nad optykiem w codziennym użyciu.

Ile kosztuje konwerter DAC do telewizora?

Proste modele z wyjściem RCA i jack zaczynają się w okolicach 40–60 zł, przyzwoite konstrukcje z zewnętrznym zasilaczem kosztują 100–200 zł (stan na lipiec 2026). Droższe warianty mają sens głównie wtedy, gdy podłączasz do nich porządny wzmacniacz stereo.

Czy głośnik przenośny Bluetooth nadaje się do telewizora?

Do muzyki i podcastów tak, do filmów raczej nie. Typowe kostki Bluetooth obsługują wyłącznie SBC, co oznacza rozjazd rzędu 200 ms i dialogi wyraźnie spóźnione względem ust na ekranie.

Czy kabel optyczny można zginać?

Nie na ostro. W środku biegnie światłowód, który pęka przy zbyt małym promieniu gięcia, a uszkodzenie objawia się zanikami dźwięku albo całkowitą ciszą, choć kabel wygląda na zewnątrz nienaruszony. Przy prowadzeniu za szafką zostaw łagodne łuki.

Czy telewizor może grać jednocześnie przez wbudowane głośniki i zewnętrzne?

Zależy od modelu. Część telewizorów Samsunga i LG ma opcję jednoczesnego odtwarzania przez głośnik TV i urządzenie Bluetooth, część nie daje takiej możliwości w ogóle. Przy połączeniu optycznym rozwiązaniem bywa konwerter z dwoma wyjściami, wtedy telewizor wysyła sygnał niezależnie od swoich głośników.

Co zrobić, gdy soundbar gubi dźwięk przy zmianie kanałów?

Sprawdź dekoder i przystawki podłączone do telewizora, bo to one najczęściej zrywają komunikację HDMI. Odłącz je kolejno i obserwuj, kiedy problem znika. Pomaga też pełny restart obu urządzeń z odłączeniem od zasilania oraz aktualizacja oprogramowania.